日蘭研究生

Week 23-29: Time of my life

2008-08-03T05:56:00.000-07:00

En daar is ie dan! Als uitsmijter van mijn Japan-avonturen, het laatste blogverhaal, want het zit er alweer op. Anderhalve maand geleden kwamen de warme zomerdaagjes rustig aanwaaien waar ik heerlijk van heb genoten op het strand, met een verkoelend pilsje op het terras, zwetend op een enorme berg puin, ontspannend in een buitenbad, of binnen in een donkere bios. Bios? Uhu, het Japanse leventje gaat lekker en een flauwe komedie mag dan ook niet ontbreken. Niet dat ik alles snapte, maar voor non-verbale humor hoef je geen Japans te kunnen.
En dan plots, wanneer alles soepeltjes verloopt, dreigt het JNI alle vrije tijd op te slokken, want het einde is in zicht. Een greep uit deze prachtige ervaringen: een JETRO toets op zondagmiddag, de JLPT3 toets voor de derde/vierde keer, een sayonara-speech voor 80 man in het Okura hotel inclusief velerlei saaie repetities vooraf en een uitje naar het Matsushita Instituut, dat slechts 1,5 uur van Tokio verwijderd ligt, maar 3,5 uur van Hitachinaka.
Maar dan, nadat ook het laatste weekend in Tokio (of Hitachinaka) geheel in het teken van het JNI heeft gestaan (2 koffers verhuizen == 2 dagen op het JNI), hebben we vakantie! Welverdiend welteverstaan! Wel wel wel, 10 daagjes met ontspannen billen op het strand, of juist helemaal niet, het kan allemaal, want wij zijn los!

Maar eerst even terug naar een of ander Europees voetbal toernooitje, eentje waarin de eerste ronde belangrijker is dan winnen. De vorige keer, ben ik na een avondje stappen en een reportage “voetballen tegen Frankrijk doe je zo” om 3:45 direct doorgerezen naar Hakone. En dat verliep verrassend soepel ook. Dus, reden genoeg om er de week erop een schepje bovenop te doen, want we zijn immers nog jong. Het begint vrijdagavond, na een potje basketball met Japanse maatjes, een vrolijk biertje met Tom en “King” in Mito, gevolgd door misschien wat whiskey, snackbar, tequilla en clubben, waarna King’s chauffeur ons netjes thuis afzet. Het is altijd fijn wakker worden naast Tom’s voeten en we praten elkaar moed in voor onze kruistocht richting de Mini-Mart, die eindigt in een welverdiende lunchpauze 5 minuten later, pal voor de Mini-Mart. Echter, voor we het in de gaten hebben, zitten we plotseling in Mito op een bankje, met een koude rakker in de hand en loopt een maatje van Tom ons tegen het lijf. Precies de juiste impuls op het juiste moment, en korte tijd later zitten we in een verdomd goed yakitori-tentje te genieten, worden we telefonisch op de gastenlijst gezet voor een reggae feestje, en belanden we in de beste reggae-party ooit (en eerste). En dan, om deze mooie avond af te toppen, zetten we ’s nachts de TV weer aan om te zien hoe We worden ingemaakt door Guus Hiddink en kornuiten, na ons tot 6:30 wakker gehouden te hebben. Dju! Gelukkig heb ik nog ruimvoldoende tijd voor een douche en een powernap, want ik hoef pas de trein van 8:46 naar Tokio te hebben, om me in Shibuya voor 12:00 aan te melden voor een 3 uur durende officiële toets over Japans kantoorjargon (business language). Da’s boffen! Deze toets dekt alle niveaus, van beginner tot Japanner, maar is hoe dan ook voor ons te moeilijk. Dat is ook de reden waarom hier tijdens de lessen nauwelijks tijd aan is besteed, en andersom de reden waarom het veel te moeilijk voor ons is. Waarom we deze toets dan toch officieel afleggen is mij een groot raadsel, maar anderzijds wel een schaarse vrije zondag waard.

Achteraf gezien een nog betere tijdsbesteding, is surfen met Sjors Hayakawa en Tom. Maar dit kon gelukkig ook een week later, op hetzelfde strand en met de spullen van dezelfde surfshop als de vorige keer. De golfjes echter, waren niet hetzelfde, maar laf te noemen. Voor beginners Sjors en Hayakawa geen excuus om op dag 1 geen golfjes mee te pikken. Al moet er wel bij vermeld worden dat Hayakawa (snelle rivier) zijn naam mee heeft. Voor mij geen reden om achter te blijven en het mooiste moment komt wanneer Sjors en ik naast elkaar liggen te dobberen, dezelfde golf pakken, tegelijkertijd opstaan, erachter komen dat hij natural staat (links voor) en ik goofy (rechts voor), wat de perfecte situatie genereert voor een, high five natuurlijk! En de bijbehorende bombarie kan dan ook niet achter blijven. Dit hoogtepunt overtreft zelfs de gelanceerde Tom en board landend op mijn rug, wat de vorige keer voor veel ophef zorgde. Wat de vorige keer een goede les had kunnen zijn, is insmeren voor, tijdens en na het surfen, tegen de fel brandende zon. Maar je raadt het al, die les hebben we destijds geskipt, zodat er eventueel over ezels en stenen gemompeld kan worden. Met onze rode gezichtjes, melden Hayakawa en ik ons bij de gokon georganiseerd door Inoue, goeie makker. Dit werkt als volgt: Inoue nodigt een stel maatjes uit en zijn vriendin doet hetzelfde, en je gaat ergens eten en drinken in een izakaya. Dolle boel dus. Haha nee serieus, mooi principe, moest ik maar eens introduceren in Nederland.

Wat in Nederland ook maar eens geïntroduceerd moest worden, is een berg van formaat Fuji. Of juist niet, maar in ieder geval een mooie brug naar het volgende verhaaltje. Mount Fuji, 3776m schoon aan de haak, mag gedurende 2 maanden per jaar beklommen worden, wegens barre omstandigheden en overprotectie van de overheid (of iets dergelijks). Het seizoen begint in juli, en wij zijn er als de kippen bij. Met 15 man sterk welteverstaan. De bus brengt ons naar de 5e verdieping, op zo’n 2300m hoogte, waar de tourgids ons tergend langzaam naar de 8e verdieping begeleidt. Tergend langzaam is zonder grappen, voetje voor voetje bij te houden. En wanneer de helling echt begint, wordt de snelheid, zonder grollen, nog gehalveerd ook. Achteraf maar goed ook, want hoogteziekte is geen pretje, aldus menig medebeklimmer. Op 3400m staat een hutje, waar verrassend veel mensen in kunnen, wanneer je ze tot aan de zolder schouder aan schouder op een matje neerlegt. Staan is geen optie, maar ook niet handig voor een dutje. Om 2:00 worden we gewekt, en dienen we alle kleding aan te trekken die we hebben meegenomen, want het is ijs- en ijskoud. Tijdens het uitpakken merk ik al snel hoe zuinig ik ben geweest om gewicht te besparen, maar een muts met alle kleuren van de regenboog erop maakt alles weer goed. Hoewel het pikke donker hoort te zijn, staat er vanaf de 8e een file tot aan de top, en heeft iedereen een lamp mee, en schijnen ze allemaal precies in mijn ogen. Halverwege geeft de gids eindelijk toestemming om op eigen tempo naar de top te gaan, wat Eduard Rob en ik ons geen twee keer laten vertellen. In een idioot tempo stormen we naar de top, waar de zon staat te popelen op te komen. Het klaart op, de zonsopgang is prachtig, het rondje om de krater zelfs mooier, en de wolken mogen weer terugkomen. Het uitzicht over de wolken vind ik eigenlijk nog mooier, dus ben blij verrast dat ik van alles wat mee heb kunnen pikken. De klim heeft totaal zo’n 8 uur geduurd en gelukkig mag de afdaling op eigen tempo. Van stevige looppas naar snelwandelen, rennen we in 1,5 uur terug naar de 5e verdieping, waar we 2,5 uur moeten wachten op de rest. Na 2 dagen zonder stromend water, is de inbegrepen onsen op de terugreis zalig. Met je maatjes buiten in een warm bad, terwijl boven je een knallende onweer uitbarst, wat wil je nog meer?

Een gelijkende onweer barst uit in het JNI, wanneer voor de zoveelste keer de verhuizing besproken wordt. Verhuizing, verhuizing, oftewel 2 koffers van je kamer naar het JNI. Hoe kan het dan toch gebeuren dat je het hele weekend op het JNI moet zijn om 2 koffers te verplaatsen? Nou zo: zaterdag leg je je koffers klaar die naar de luchthaven moeten, en zondag lever je je kluissleutel in. Zo werd het zonder grappen geformuleerd. Ondergetekende vergeet zijn sleuteltje zondag mee te nemen, maar is blij dat hij niet voor niks is gekomen, want hij weet 2 saaie uren later precies hoe erg we waarvoor moeten oppassen gedurende ons laatste tripje en is velerlei “grappige” anekdotes over voorgaande JPP-ers rijker. Het JNI voelt wat dat betreft precies goed aan, waar ik mijn laatste vrije zondagmiddag aan wil besteden. Net als het verplicht uitwerken van een ondoenlijk gedetailleerd kosten overzicht van de afgelopen 7 maanden. “We doen niet aan gemiddeldes, alleen aan werkelijke kosten, zoals de metro, je lunch, stomerij, etc.” “Zo kunnen we beoordelen wie te kort kwam en kunnen we diegene compenseren.” Klinkt op zich aardig, maar het kost gewoon erg veel tijd en het is Verplicht. En dat niet alleen, de week erop krijgen we te horen “*zucht*, ja, jullie hebben wel wat ingezonden, maar hier kunnen we niks mee. De overzichten zijn te verschillend en niet met elkaar te vergelijken, dus hier gaan we verder geen tijd meer in stoppen.” Wat?! Oioioi.

Voor en na de gestresste volle woensdagen (halve dag vrij is meer uitzondering dan regel) op het JNI is het bijkomen bij Hitachi, waar mijn onderzoek ruim op tijd is afgerond en gerapporteerd. De presentatie op de voorlaatste dag is ditmaal in het Engels, als oefening voor de medewerkers. Hoewel een grote zaal is gereserveerd, is de opkomst genant mager en zie ik tijdens de presentatie veel glazige oogjes knipperen. Uit de gestelde vragen, die weinig met mijn verhaaltje te maken hadden, blijkt dat het niet te volgen was, of dat het Engels onder Hitachi medewerkers bagger is. Het conservatieve Hitachi is gigantisch in Japan, maar bescheiden internationaal, wat ook weerspiegelt in het feit dat ik de enige buitenlander ben in het gehele Research & Development team bestaande uit zo’n 350 man. Maar gelukkig heeft mijn begeleider wel alles begrepen, en lijkt hij erg tevreden te zijn met het resultaat. En dan ben ik ook gewoon blij. Achteraf zijn verscheidene collega’s die niet bij de presentatie aanwezig konden zijn, alsnog langsgekomen of ik de presentatie nog een keer wilde houden, in het Japans. Heb ik m toch niet voor niks voorbereid.

Wat ook niet voor niks is voorbereid (wederom zo’n sterke brug) zijn de mooie afscheidsfeestjes van mijn maatjes van Hitachi, collega’s en makkers. Mijn maatjes van Hitachi zijn diegenen die ik via via heb leren kennen (basketbal, etc) en niet de directe collega’s waar ik vrij weinig mee heb. De avond ervoor heb ik met de jongens en meisjes van het vers opgerichte “baskebu”, oftewel basketbal afdeling, na de training een biertje gedronken, en misschien ook wel 2. Het takoyaki russian roulette principe werd uitgelegd, wat simpelweg een schaal met 8 hartige poffertjes inhoudt, waarvan eentje volledig gevuld is met een dikke klont mosterd of wasabi. Bofkont dat ik ben, weet het speciale poffertje er 3x op rij uit te pikken. Rond 4 uur besluiten we toch maar richting huis te gaan, want de volgende dag moet er gewoon gewerkt worden. Een dagje staren voor ome Koos weliswaar, want de eindpresentatie was gisteren en alles is afgehandeld. Wat rest is een eindspeech aan het einde van de werkdag, en mijn afscheidspartijtje, wat simpelweg een avondje snackjes en drankjes is, gevolgd door karaoke en gekakel tot diep in de nacht, gekleed in een yukata die ik als afscheidskado heb kregen. Uitgezocht door mijn beste maatjes Inoue en Hayakawa.

Zondagavond, met nog 10 daagjes Japan te gaan, pakken Eduard en ik het vliegtuig naar de zuidelijke eilandengroep Okinawa. We vliegen door naar Ishigaki, vanwaar een ferry ons naar heb subtropische Iriomote brengt, een idyllisch eiland waar we tevens Robert en Julia ontmoeten. Het eiland is amper bewoond en ideaal om rond te scooteren om de vele prachtige stranden op te zoeken en over de uitgestrekte diepblauwe zee te koekeloeren. We hebben gekayakt door de mangroves, gebarbequed in de tuin van het hostel, awamori gedronken met “medebewoners”, gebadderd onder een waterval en veel mango, ananas en dragonfruit verorberd. Op Zamami eiland zit een prachtige snorkelspot met veel koraal, vissen in alle kleuren van de regenboog, en heb ik Nemo eindelijk gevonden. Hij herkende mij blijkbaar niet, want bij het aanbieden van een high five nam hij de benen. Op het hoofdeiland Okinawa-honto zit centraal een enorme Amerikaanse basis gevestigd, wat een aparte sfeer met zich meebrengt. Laag overvliegende F16’s en B52’s, hamburgerketens, tattooshops, grafitti en hangjongeren staan in groot contrast met het immer vredige ogende rest van Japan. Echter, hoe somber deze streek overdag overkomt, hoe levendig het ’s avonds wordt wanneer duikers terugkeren na een inspannende dag voor een welverdiende rakker. Op de dag dat ik doorvlieg naar Hiroshima, blijkt een typhoon in aankomst waardoor er niet in zee gezwommen of gesnorkeld mag worden. Een frisse wind wakkert gedurende de dag aan en de plotselinge regenbuien zijn meer dan welkom op het hete benauwde Okinawa. Uiteindelijk blijkt alles mee te vallen en vertrekt het vliegtuig gewoon volgens schema.

Waarom Hiroshima zou je je kunnen afvragen? Het ligt onderweg naar oma en opa in Tsuyama, die ik voordat ik naar Nederland vertrek nog wilde ontmoeten. In maart ben ik voor een paar uurtjes in Hiroshima geweest, maar was ik te laat om het peace memorial museum te bezoeken. De geschiedenis over WOII en De Bom staat er helder en objectief uitgelegd, met originele brieven over De Beslissing, kippenvelbezorgende foto’s waaruit blijkt hoe machtig het wapen is, en de huidige stand van zaken zoals de H-bom en neutronenbom. Op een muur zitten ontelbaar veel brieven geplakt, van na de oorlog tot en met nu, voor elke kernproef een brief, met het verzoek aan de betreffende overheid hiermee te stoppen. De geschiedenis zou een les moeten zijn, maar er wordt slecht geluisterd. De twee maatjes die ik maart hebben gemaakt, brachten me ditmaal met de auto naar een kleurrijk festivalletje in de bergen, de Kintai brug in Iwakuni, rond zonsondergang naar een uitkijkpunt over Hiroshima om vervolgens af te sluiten met sushi, sashimi en bier in een gezellig eettentje.

De dag erop vertrek ik op tijd richting Tsuyama, waar ik met oma in het ziekenhuis van opa afspreek. Ik ben er net eerder en loop opa’s kamer alvast binnen. Opa ziet er ietsje beter uit dan de vorige keer en glimlacht wanneer hij mij herkent, wat zichtbaar moeite kost. Maar hij is blij, en dat ziet oma ook, die schijnbaar op het kruispunt voor het ziekenhuis op mij heeft staan wachten. Zij kon natuurlijk ook niet weten dat ik een shortcut had gevonden. Neef Kazutaka komt ’s avonds met vriendin langs voor een avondje doorzakken en vuurwerk afsteken. Het plan is om de volgende dag naar zee te gaan, wat wegens slecht weer uiteindelijk een zwembad is geworden. Hoe dan ook een ontspannen aangelegenheid om bij te komen van de afgelopen drukke weken. De laatste avond in Japan, in Tokio, is karaoke met JPP-maatjes, inclusief jury en Guus Meeuwis. ... ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad, maar de mensen ze slapen, de wereld gaat dicht, en dan denk ik aan Brabant, want daar brandt nog licht.

Eenmaal terug in het land, na 7 maanden Japan, een jetlag en een wekenlang slaaptekort, dwarrel ik door Eindhoven en observeer de Brabanders. Het zonnetje schijnt en mijn “eerste” indruk is anders dan verwacht. Wat een aardig, vrolijk en gezellig volk zijn wij toch, heb ik om daar achter te komen zolang naar het verre Oosten moeten gaan?

Week 19-22: Een gegeven kaasje niet ...

2008-06-17T02:14:00.000-07:00

Beste lezer,
Je zult je ongetwijfeld afvragen of ome Koos nog net zoveel te vertellen heeft als in de dagen dat hij enthousiast het Tokiose metrosysteem analyseerde. Nee natuurlijk niet. En zodoende wordt het pitje weer ietsje zachter gezet, en passen er maar liefst 4 weken in deze editie. Op stage verloopt alles volgens plan, heb na vele pogingen eindelijk een surfboard beklommen, na wat misschattingen toch nog in de schaduw van 120 meter Buddha gestaan en mijn pruik officieel laten vastleggen door een beroepsfotograaf. Waar in het Ritz Carlton Hotel met geld werd gesmeten, vlogen ons in Hakone diverse aroma's om de oren. En onverwachts heb ik met mama en Kazutaka (neef) sushi gegeten bij oma.

Na een rappe daling in lichaamskracht en complicaties gedurende de voeding is opa sterk achteruit gegaan sinds ik hem voor het laatst heb gezien, afgelopen maart. Lettende op de gezondheid van opa afgelopen jaren, zat het er ongetwijfeld aan te komen, maar je realiseert het je pas nadat je hoort dat het echt slecht gaat. Op maandag 26 mei belde oma als eerst de verst weg wonende familieleden op om deze over de situatie in te lichten. Dinsdag zit mama al in het vliegtuig en op de woensdag dat ze landt licht ik het JNI in dat ik mogelijk plotseling richting Tsuyama moet. Yanagisawa-san reageert fel dat ik het liefst de volgende trein moet pakken, omdat het anders te laat kan zijn. Na deze onverwachte reactie gehoorzaam ik, pleeg wat telefoontjes, krijg de nodige centen geleend voor de shinkansen-tickets en kom ik na 5,5 uur reizen in Tsuyama aan waar ik in de regen word opgehaald door Kazutaka, met mama en oma. Opa is erg vermagerd, maar gelukkig met zijn hoofd er nog wel bij en aan zijn twinkelende ogen te zien erg blij dat wij hem komen bezoeken. Misschien weet hij wel waarom, misschien ook niet, maar wanneer we hem de volgende dag bezoeken ziet hij er plots een stuk beter uit. Anders dan zijn tengere handen doen vermoeden, is zijn handdruk verrassend stevig, wat me de vorige keer ook opviel. Bij vertrek heft opa zelfs zijn hoofd een stukje op, en tilt hij zijn arm om ons “uit te zwaaien”. De dokter denkt dat opa het nog wel eventjes vol houdt. Oma heeft zich de afgelopen weken erg druk zitten maken, over eventuele plechtigheden en mogelijke scenario’s. Na dit relatief goede nieuws, het luchten van haar hart en het overleggen met tante Masako en mama over wat er moet gebeuren, ziet oma er opgelucht en ontspannen uit. Een kopje bier kan er zelfs in, en om 21:00 in slaap vallen ook.

Even iets anders, sport bijvoorbeeld. Ik ben niet vies van wat lichaamsbeweging, en heb zowaar weer tegen wat balletjes getrapt, hier en daar een bal richting een netje gesmeten en honkbal, eh, gekeken. Maar dan wel de Tokio Giants in het eivormige Tokyo Dome. Wat een ideale tijdsbesteding voor een zondagmiddag! Na een stevig house-feestje in the Unit tot in de vroege uurtjes, staan we met een groepje JPP-ers bijzonder inefficiënt kaartjes te bestellen aan de balie. In verschillende rijen staan, toch naast elkaar willen zitten en apart betalen, je kent het wel. Afijn, voor de wedstrijd is er nog genoeg tijd voor een terrasje onder het genot van slechte live muziek, en om de 5 minuten achtbaangegil, die zich om- en door gebouwen kronkelend een weg baant. Sjors, Kirsten en Evelien komen erachter dat de rij voor de klassieke boomstam te lang is, wat in mijn ogen weer wat “mijn broek is nat” scheelt. Eenmaal in de overdekte Dome, hoor ik een brasorkestje wat vrolijke deuntjes toeteren, lopen er talloze dames met bierrugzak en zie ik plots de eerste bal de lucht in vliegen. Hehee we zijn al begonnen! Geen scheidsrechterfluitjes hier, dus opletten. Qua overzicht hebben we de beste zitplaatsen, helemaal bovenin. De wedstrijd duurt zo’n 3 uur, met de nodige home-runs, speelgoedkanonnen (kanonnen die speelgoed het publiek in schieten), cheerleaders en YMCA in de pauze, een zeppelin door het veld, een slapende Japanner naast mij, een bal helemaal tegen het reclamebord en een tweeën gesplinterde knuppel vliegend door het veld. Mooie wedstrijd, en wanneer we bij de uitgang komen, worden we hard naar buiten geblazen. Even denken, overdekt stadion, 10.000en mensen, sport lampen warmte, hoge druk, OK à adem en zweetlucht perst ons naar buiten.

Na wekenlang het weer checken, de golven checken en de kater checken, valt zaterdag 7 juni alles op zijn plaats. De avond ervoor pakken Tom en ik nog even een pintje Kilkenny’s in de plaatselijke Ierse pub en spreken we de volgende ochtend om 9:00 af op het station. De Brit is toffe gast en weet qua humor wel de juiste snaar te raken door met 70’s haarband op te komen draven. We huren onze surfspullen bij een gezellig surfshopje, waar we ons lekker thuis voelen en de wetsuit zowel binnenstebuiten als achterstevoren aantrekken. Het is maar goed dat we zeiden dat we beginners zijn, want we waren zo door de mand gevallen. De omstandigheden zijn perfect, beetje zon, beetje sluierbewolking zodat je niet meteen verbrandt en golfjes van 1,0-1,5m die je wel vaart geven, maar niet opeten. En dat, wisten de andere 100 surfers geloof ik ook. Smerig was de zee trouwens ook, met wat plasticjes tussen je tenen, zeewiersliertjes op je wang, en een veegje wc-papier in Tom’s haarband. Wat ons trouwens opviel, is de gevarieerdheid onder de surfers, zoals een degelijke 40+er op een short-board, een kale dikkerd die ons rap inhaalt en een dametje keurig met handschoentjes en hoedje op, kaarsrecht op haar long-board. Na een goede dag spartelen zijn we moe en lopen richting het station en pikken we onderweg een drankje. Hier besluit Tom dat hij zijn mobiel toch niet kan achterlaten, en lopen we weer terug naar de surfshop, waar de eigenaar weer staat te grijnzen. Hij voelt ons goed aan en komt met 2 biertjes op de proppen zetten. Mooie vent, goeie shop, hier komen we zeker terug.

Na zo’n 3 maanden de kappers te hebben ontlopen, staat er plots een foto-shoot op het programma. Een officiële foto voor het foldertje bij de diploma uitreiking in Den Haag. Het alom bekende dilemma onder menig kerel is, dat wanneer je naar de kapper gaat, je kapsel zo’n 2 weken nodig heeft om te herstellen, maar als je niet gaat, je pruik nog voller wordt. Wat doe je dan? Je stelt de keuze uit, en dat is dan eigenlijk je keuze. De foto’s worden ’s middags geschoten door een professional, van een familiebedrijfje dat vroeger soldaten fotografeerde voordat ze hun wellicht laatste missie ingaan, gezellig he. Deze hapenning in pak wordt gecombineerd met een ochtendje troep plukken, op de zogeheten gomi zero day (afval nul dag). Precies zoals het klinkt is dit een saaie bedoeling. Waarom snap ik eigenlijk nog steeds niet, want in februari begreep ik dat heel Tokio die dag de straat zou opruimen, in mei begreep ik dat alleen het stadsdeel Chuo-ku dat deed, maar het gaat uiteindelijk maar om 1 appartementencomplex, waar 3 JPP-ers wonen. De bewoners zelf nemen genoegen met een opkomst van pak ‘m beet 10%, en JPP laat met een opkomst van 100% blijken dat zelfs Hitachinaka niet te ver is om rotzooi te rapen.
Maar om even terug te komen op de kapper, die heb ik kort erna bezocht, en meteen ook de beste kapper van de hele wereld gevonden. Je schuift aan, en naast je komt gezellig een appelfrisse dame met notitieblokje overleggen hoe je je kapsel wilt hebben. De haartjes worden zorgvuldig gewassen en hop een vinger in het oor bij het afdrogen, en na wederom aanschuiven wordt er ritmisch op je kop getikt, op de schouders gemept, onder het mom van een massage. Mijn taak is om het gezicht in plooi te houden, want de lachspieren zitten te popelen. Nu mijn haren er echt klaar voor zijn, komt de kunstenaar modieus aanstuiven, neemt het notitieblokje over, checkt het verhaal en begint met artistieke halen wat plukken van mijn helm te knippen. En alsof het resultaat niet verbluffend genoeg is, komt de appelfrisse dame na afloop met een vreemd krom schaartje mijn wenkbrauwborstels in model knippen. Ja ja Frank en Rik, dat lezen jullie goed. En jij trouwens ook Chris.

In Ushiku staat ’s werelds grootste Buddha, 120 meter betonnen boetseerwerk dat zo’n 5 jaar geleden in een weiland is gestort. Anders dan een collegaatje aankondigde, staat deze niet naast het station maar 15 km verderop en is om 18:00 de laatste bus al vertrokken. Bij poging twee een week later blijkt dat de laatste bus om 16:00 ook al is vertrokken, dus neem ik na iets te lang overwegen maar de taxi. Deze beste taxichauffeur biedt zelfs aan op mij te wachten voor de terugreis, wat ik afwimpel onder het mom van dat het wel even kan duren. Maar deze beste man wist natuurlijk dat het park al om 16:30 was gesloten, dus ben ik bij deze voor het eerst goed gefopt in Japan. Na wat mislukte poginkjes liften ben ik toch maar in zijn stinktaxi geklommen. Gelukkig heb ik meneer Buddha wel prima kunnen zien, je verbergt 3x Vrijheidsbeeld niet zo gemakkelijk.

Ritz Carlton is Tokio’s duurste hotel en het JPP-bestuur houdt daar het afsluitfeest voor alle bedrijven die hebben meegewerkt aan 12 jaar lang JPP. Dhr. Martijnse (OC&W) trapt af met een praatje waarom het programma moet stoppen, wat in de zaal met pro-JPP-ers niet bijzonder overtuigend overkomt. Dhr. Laurens Jan Brinkhorst vervolgt met een interessante lezing over globalisatie, en oud-premier van Agt luidt net als afgelopen augustus de borrel in op de manier dat alleen hij dat kan, van de hak- op de tak en humoristisch de juiste snaar. Het buffet wordt geserveerd door een restaurant met een Michelin-ster, maar voordat ik me erop kan storten raken Eduard en ik aan de praat met Dhr. Brinkhorst, die enthousiast geïnteresseerd is naar onze ervaringen. Verder worden we vrolijk verrast door 2 docentes van onze Leiden-periode die hiervoor speciaal uit Nederland zijn overgevlogen om ons bij afsluiting te dwingen wat stukken van de overgebleven kazen mee te nemen omdat het zonde is als deze weggegooid worden. Goeie mentaliteit overigens, ik heb al spijt dat ik niet wat sushi in mijn broekzak heb geschoven.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat Nederland een aardig potje kan voetballen, maar wel dat ik Japan wakker schreeuwde bij de 1-0 tegen Italie, en de daarop volgende 6 doelpunten. Qua tijdverschil heb ik het best aardig getroffen, want met 3:45 kun je kiezen om laat op te blijven of om vroeg op te staan! Beide ongelofelijk bagger. In praktijk pakt het als volgt uit. Maandagochtend om 3:15 wekker, haarband om, koude biertjes in de fietsmand en op naar Tom’s appartement. Na de beste wedstrijd om 6:30 vrolijk en beschonken in de stralende zon terug voor een powernap van 30 minuutjes, en de dagelijkse sleur kan weer van start. Gelukkig ben ik nu op stage bezig met het implementeren van mijn ontworpen regeltechniek op de echte robotarm, zodat ik ongemerkt in het rustige laboratorium wat tukjes kan doen achter de computer. 3 dagen later ben ik eindelijk zover om de arm voor het eerst aan te sturen, en zie ik deze lomp achteroverzwiepen tegen een of ander rek, en is de sensor vanaf vandaag kapot. Maar treur niet, want meteen na het werken is er catchball, gevolgt door een nomikai en stappen met een stel Hitachinakanaren, de wedstrijd tegen Frankrijk om 3:45, en de eerste trein naar Shinjuku (Tokio) om 6:00 waar Sjors Robert en Vivian in soortgelijke toestand mij zitten op te wachten voor ons tripje naar Hakone.

De bus doet er 2 uur over en met het zonnige weer is het er warm te noemen. Vanuit mijn rugzak begint mijn Ritz Carlton kaasje stevig te rieken, die ik inmiddels allang vergeten ben. Een gegeven kaasje moet je natuurlijk ook niet opeten, maar in je tas laten stinken. Bij aankomst ploft Sjors als eerste neer op de eerste beste stoel die hij ziet, voor de receptie. Ikzelf pik de halve rondleiding mee, totdat ik een bank tref in de gezamenlijk ruimte. Na wat halve planningen en een boel overbodig gebrabbel, pakken we de bus naar een groot meer, waar 2 flinke piratenschepen staan opgedekt. Zonder vragen accepteren we dit aangezicht, halen een kleffe panini en enteren het mooiste schip. Tijdens wat rondstaren hoor ik plots “hijs de zeilen”, “maak de aap af”, en tig andere piratenleuzen. Het zijn Sjors en Robert naast mij, met verstand op nul, die lukraak wat rond staan te scanderen. Een 3-4 minuten durende wandeling over de historische weg die Kyoto met Tokyo al eeuwenlang verbind zal ons leiden naar een mooi theehuis met de beste omochi. We zullen het wel verkeerd verstaan hebben, maar na 30-40 minuten vinden we de bouwput. Nu herinneren we dat de gastdame van het hostel ons daarover heeft ingelicht. “remake” had ze het over, nu staat er een tijdelijke schuur. Na deze zware dag gaan we op zoek naar een eettentje, met het lekkerste eten dat we ooit hebben gehad, hoor ik Robert voorstellen. Missie voor 80% geslaagd zeg ik, en de onsen erna doet ons goed. De bonte avond die Sjors en ik aan het organiseren waren, wordt op het allerlaatste moment toch afgeblazen wegens de lage opkomst na het vergeten van uitnodigingen schrijven en het bedenken van de spelletjes en het zelf komen opdagen. De dag erop begint met een ontbijtje en veel Fransozen om ons heen, die het aan een stuk door over jeux-des-boules en camembert hebben. In ieder geval niet over voetbal, want daar hebben ze geen verstand van (^^)d. Na het uitchecken nemen we een kabelbaanrit over een zwavelbronvallei, waarna we uitstappen. In deze meurende zwavelbronnen worden traditioneel eitjes gekookt, waar ze er pikzwart van uit komen. Een eitje laat je maar liefst 7 jaar langer leven, wat ik wel de moeite waard vind. Na genoeg plezier in de stank, pakken we de kabeltrein richting een gigantisch zwem/onsen-paradijs, waar in een idyllische omgeving, baden met wijn, sake, groene thee, koffie of bloemetjes op ons staan te wachten. Wat zeg ik, baden met chloor, geur- en kleurstoffen. In een ander deel van het complex sluiten Sjors en ik tussen de kinderen aan bij de glijbaan, goeie glijbaan overigens en de tweede keer ook. Het bad met visjes die je voeten schoon knabbelen is helaas te druk bezocht, dus hebben we dat maar weer zelf moeten doen.

Afsluitend heb ik gisteren mama en oma nog gesproken en blijkt opa stabiel, maar slaapt steeds vaker. Hopelijk kan ik hem eind juli nog zien voordat ik terugvlieg naar Nederland, maar mocht dat niet het geval zijn ben ik nog altijd erg blij dat ik hem nog een keer heb kunnen zien glimlachen.

Groetjes uit Japan.

Week 16&17&18: weken met een goud randje

2008-05-19T06:32:00.000-07:00

De Golden Week zit er op, ik heb Naline helaas moeten uitzwaaien en het harde werken zet zich weder voort. Kortom, weer tijd voor een blogverhaal. Het begon allemaal 3 weken geleden, vrijdag 25 april, nog een nachtje slapen en Naline zal na een vermoeiende reis aankomen op Narita Airport…

Vandaag ben ik al in Tokio, want ik ben officieel uitgenodigd om Koninginnedag 5 dagen te vroeg te vieren op de ambassade. Alles is geregeld, ik heb 5 hotels geboekt, en een capsulehotel voor vanavond om een retourtje Tokio-Hitachinaka in tijd en geld uit te sparen. Waarom nou zo veel? Om vakantie in Tokio en Nikko te combineren met werk in Hitachinaka, om het romantische van een traditioneel Japans hotel (ryokan) te combineren met het praktische van een westers hotel, en er is was natuurlijk al het een en ander volgeboekt. De Golden Week, bestaande uit 4 nationale feestdagen, is zo’n beetje de enige ”lange” vakantie die de Japanse salaryman kent. Dit jaar vallen 2 van de 4 dagen in het weekend, wat voor velen Balen met de pet op betekent, maar deze bofkont heeft gewoon een volle week gekregen. En daarbij nog een dagje extra vrijgenomen. En op het JNI ook een dagje vrijgenomen. Afijn, die vrijdag was logistiek een gedoe, om koffer met veel bagage in hotel A klaar te leggen, weekendtas voor de eerste paar dagen in kluisje B en handbagage mee naar ambassade C. Dit gebruik ik ook als excuus om waarom ik als enige in casual shirt en spijkerbroek op kom draven. Niet dat ik de overige 200 man in oranje tuinbroek had verwacht, maar dat eeuwige stijve gedoe met pakken in de ambassade had ik met Koninginnedag niet echt verwacht. Gelukkig 2 andere kerels ook niet, maar die waren volgens mij ook pas 16. Nog even een woordje over de capsulehotel, je slaapt in een capsule van zo’n 2 kubieke meter en verder is het een hostel idee, met gezamelijke ruimtes enz. Overigens geen aanrader, want je capsule “sluit” je af met een gordijntje, zodat je geen enkel knorretje of knarsje zult missen, en zonder te overdrijven heb ik elk uur van de nacht zo’n 4 keer voorbij zien komen. Misschien ook een beetje zenuwachtig, voor morgen? Bang dat ik me verslaap? En terecht! Ik zet m’n wekker wel om 6:30, maar ook op “doordeweeks”. Maar geen probleem, keuze zat om op te staan! 5:13, 5:20, 5:40, 5:58, 6:19, allemaal voorbij zien komen.

Zaterdagochtend sta ik met Sjors en Thijs op het vliegveld, allemaal om dezelfde reden. Na lang wachten zie ik de mijne als eerste door de poortjes verschijnen, en laat ik Sjors en Thijs voor wat het is. Eindelijk na 4,5 maand wachten staat Naline ineens voor mij, mooi he? Qua vermoeidheid staan we ongeveer gelijk, en dat komt goed uit, want er staat veel op het programma. We hebben anderhalve week om Tokio en nabijgelegen Nikko en Kamakura te verkennen, waarna we naar Mito (vlakbij Hitachinaka) verhuizen, omdat ik de laatste 2 dagen helaas weer moet werken. In deze te korte tijd, probeer ik van Tokio zo’n beetje alles laten zien waar ik zelf 4,5 maand voor nodig had.

Een kleine greep van activiteiten in Tokio: Om het overzicht te behouden zijn we hier en daar een toren ingeklommen en komen we met de wijze conclusie dat Tokio groot is, omdat tot aan de horizon bebouwing te zien is. Van een biertje zijn we niet vies geweest, en eigenlijk smaakt ie overal wel goed zoals in Tokio’s playground Shibuya, in de theater- en rosse buurt van Shinjuku (Kabuki), maar ook in Tokio’s gaijin (buitenlanders) uitgaanswijk Roppongi, of gewoon in de hotelkamer na een lange dag toeristen. Het lot heeft ons tevens naar Tokio gebracht om te chillen, zoals in het mooie Shinjuku Gyooen, in het levendige Yoyogi park met talloze bandjes, balletjes, frisbee’s, blikjes bier op picknickkleedjes, trommelaars en niet te vergeten ook een dutje in de tuin van de Keizer. Pittoresque hebben we mee mogen maken in Kagurasaka, een historisch ogend straatje barstensvol eettentjes, in Shinjuku’s Golden Gai met talloze piepkleine oude barretjes die met 5 bezoekers vol zitten en de hippe buurten rondom Ebisu (Naka-meguro, Daikanyama), waar Tokio’s fijnste vooruitstrevende kledingontwerpers hun originaliteit ook via de exterieur van hun winkels willen laten blijken. Hip waren we ook in zuid-Aoyama en Omote Sando, waar elk beetje serieus modemerk al staat te pronken met hun nieuwste concepten, en in Harajuku, waar Tokio’s alto-scene eigenlijk om draait en inspiratie is geweest voor Gwen Stefanie’s album Love Angel Music Baby. Cultureel verantwoord hebben we gedaan in Asakusa op 5 mei, Dag van de Kinderen, wanneer heel Japan vrij is. De creatieveling die de uitdrukking “op de koppen lopen” heeft verzonnen, was destijds ongetwijfeld hier, op 5 mei. En alsof het niet druk genoeg was, kwam er met veel bombarie ook nog een optocht door de nauwe winkelstraat geparadeerd. Verder hebben we even goed de nerd uitgehangen, door in electronica district Akihabara een Nintendo DS en bijbehorende poespas uit te zoeken voor Naline. Maar ook omdat ik per se de robot Asimo van Honda wilde laten zien, en Hitachi’s EMIEW 2, die ik zelf nu pas voor het eerst kan zien bij een tijdelijke demonstratie in een wetenschapsmuseum (ondanks dat ik in die projectgroep zit). Water hebben meegemaakt met een lawaaiige ferry in de Sumida-rivier dwars door Tokio, en wat rustiger in een roeibootje door de gracht rondom de tuin van de Keizer.

En dat was Tokio in een notendop. Tripjes buiten Tokio hebben we gemaakt naar Nikko en Kamakura, beide zo’n 100km van Tokio verwijderd. Als je met tempels, pagodes en dergelijke doodgegooid kan worden, dan kan dat mooi in UNESCO’s werelderfgoed Nikko. Na een lange dag lopen tussen de tempels in de bossen overnachten we in een pittoresk hotelletje/hostelletje, waar we zowaar live een blues jam-sessie meekrijgen van de eigenaar met gitaar, kameraad met elektrische gitaar en een backpackende krullenbol met mondharmonica. De volgende dag maak ik Naline enthousiast over een mooie kabelbaan rit, wat met 3 minuten in de mist op z’n minst tegenviel. Eenmaal boven besluiten we de stoute schoenen aan te trekken en een bergwandeling te maken richting het Chuzenji-meer die uitmond in een 100m hoge waterval. Van daaruit pakken we de bus naar Yumoto, hoog in de bergen, waar thermische bronnen schijnen te zitten. Waar we beiden heftig borrelende dampige warmtebronnen voor ogen hadden, zagen we een vies nat veldje, waar na lang zoeken op 1 plekje minuscule belletjes opdoken. De geur echter, overtrof onze verwachtingen.

In Kamakura stonden ons wederom vele tempels en pagodes te wachten, maar na de grootste bezocht te hebben besloten we dat we daar toch echt even genoeg van te hebben. We volgen het bordje Daibutsu, die ons door bospaadjes en bergachtig landschap uiteindelijk leidt naar waar we eigenlijk voor kwamen, het 15m hoge Buddha beeld Daibutsu die vredig tussen de bomen over de toeristen zit uit te kijken. Het voelt inmiddels aan alsof de 30 gradengrens is gehaald, waarna we besluiten een ramvol boemeltreintje richting het strand voor het eiland Enoshima te nemen. Voordat we de zee in rennen, pikken we nog even een goed Italiaans restaurantje mee als late lunch, en boffen we met twee luidruchtig kakelende Britse taarten naast ons. Met een fikse tegenwind, komen we verwaaid aan op het strand, waar het eigenlijk helemaal niet zo warm is. Ik laat me als echte vent natuurlijk niet kennen, en loop voetje voor voetje de zee in.

Deze jongen schijnt inmiddels alweer een kwart eeuw op aarde rond te dolen, en dat hebben we meteen even gevierd. Ik weet niet hoe Naline het zo snel geregeld heeft, maar in het Yoyogi-park, op klaarlichte dag, stonden plots een dozijn oude mannen in lederhose, al dan niet met snor of tatoeage, hard en fanatiek op Elvis muziek te dansen. Daar kun je mij wel mee aan het grijnzen krijgen. Na een ontspannen dagje word ik getrakteerd op een goed diner en duiken we vervolgens in een mooi ondergrondse cocktailbarretje. Na wat vrouwelijke cocktailtjes gooi ik het roer om en kies ik voor een goeie single malt, met 1 ijsklontje zeg ik, wat met een goedkeurende grijns wordt beantwoord. Trots vertel ik, dat je met 1 ijsklontje de whiskey wel koud krijgt, maar de smaak niet verpest met smeltwater, en dat ik daarom die goedkeurende grijns van een professional heb mogen ontvangen. Al snel blijkt daar niks van waar te zijn wanneer dat “ijsklontje” een perfect gehakte diamant is ter grootte van een tennisbal en daarmee het glas precies vult. Lichtelijk beschonken vinden we dat we eigenlijk wel een karaoke-bar bezocht moeten hebben, hoewel we bang zijn dat het met z’n tweetjes toch saai wordt. Hoewel we 10 minuutjes willen, is een half uur vaak het minimum, en bij deze gigant zelfs een uur. Na wat aandringen van een goedwillende beschonken Japanse makker naast ons, wordt er alsnog een akkoordje gelegd op een half uur, wat al snel veel te kort blijkt te zijn. Helaas moeten we aan onze eigen afspraak houden en beloven we onszelf de volgende keer toch voor een uur te gaan. Maar je raadt het natuurlijk al, 2 dagen later bellen we na een uurtje door dat we nog een uur met bier en microfoon willen schreeuwen in het knusse tweepersoons-karaoke-kamertje, over dat de Backstreet Boys terug zijn, dat Enrique een held wilt zijn en dat Freddie net een man heeft vermoord door een pistool op iemands hoofd te richten en de trekker over te halen nu is ie dood, mamaaa.

Met karaoke erbij zou je toch zeggen ongeveer alles in Japan gehad te hebben. Dat dachten wij ook toen we de laatste 3 nachtjes in Mito overnachtten, en ik me overdags bij Hitachi moest melden. Misschien was ik er in mijn vorige blog wel erg flauw over, hoor ik ook iets meer respect te tonen en is het daarom wel terecht dat we donderdagochtend (8 mei) om 1:45 worden wakker geschud door een dikke aardbeving met een kracht van 6.7 op de schaal van Richter. Wat een knoepert was dag zeg! Gelukkig sliepen we onderin een torenhoog hotel, maar toch voelden we heel het gebouw op zijn grondvesten langzaam heen- en weer zwiepen, rammelde en kraakte alles om ons heen en lagen we maar te wachten tot het voorbij was. Het epicentrum lag 90km verderop in zee, waardoor Mito met 5.0-5.5 werd getroffen en daarmee het epicentrum aan land. Gelukkig 5.5, want vanaf 6+ gaan er gebouwen om.

Zaterdagochtendvroeg heb ik Naline alweer naar de luchthaven gebracht, waar voor haar weer een lange reis via London stond te wachten. Gingen toch iets te snel die 2 weken, of hadden het er gewoon 4 moeten zijn? De rest van het weekend ben ik vooral gaan bijslapen, want vanaf maandag is het weer hard werken geblazen. Mijn overwerk record heb ik verlegd naar 20:00, om voor donderdag een presentatie in het Japans voor te bereiden. Omdat ik woensdags naar het JNI moet, vraag ik of ik de sheets mee mag nemen zodat ik kan oefenen in de trein, waarop met veel gezucht, gesteun, gepreek over vertrouwelijkheid en bedrijfsregels uiteindelijk ja wordt toegezegd. Onpraktisch streng naar mijn mening, want alles wat ik tot nu heb gedaan, is gebaseerd op papers van het internet en eigen onderzoek, en heb ik van Hitachi geen informatie. Wel heb ik de handleiding van de robotarm, maar die is commercieel verkrijgbaar bij Mitsubishi. En ja hoor, die plaatjes moet ik wel eerst uit de presentatie halen wil ik de sheets meenemen. Op het JNI krijgen we ’s middags een gastcollege van Mr. Ferdi Licher (directeur emancipatie van het Ministerie van OC&W), die ik niet vanwege volledige desinteresse oversla, maar eerder om mijn presentatie voor te bereiden. Donderdagochtend was het dan zover, peentjes zweten voor deze makker, maar inzet wordt beloond wanneer ik de presentatie er toch vloeiend, al dan niet grammaticaal incorrect, uitflap. Opgelucht! Die positieve energie gebruik ik vrijdag meteen na het werk, om met collega’s die ik bij het dormfeest heb leren kennen een balletje te gooien. Het zaaltje ligt 20 minuten met de trein en 20 minuten lopen verderop, maar dan kun je na een half jaartje geen bal te hebben aangeraakt eindelijk weer wat baksteentjes gooien, om Miklos’ bewoording even te gebruiken. Met wegglippende passes en hakkelende dribbels maak je weinig indruk op je collega’s, maar dat heb ik met wat welgemikte slappe ballen tegen de voorkant van de ring nog enigszins recht weten te trekken.

Week 13&14&15: dansen met Sjaak Jansen

2008-04-21T07:43:00.000-07:00

Wedeerom 3 weekjes verder, de hanami heeft haar hoogtijdagen voorbij zien komen, het nieuwe Japanse fiscale jaar is per 1 april aangevangen met wat interne verschuivingen bij Hitachi als gevolg, de tektonische platen daarentegen hadden hun eigen interne verschuivingen en mijn agenda heeft eindelijk weer wat sportieve activiteiten voorbij zien komen. En wie is Sjaak Jansen dan? Die Hawaiiaan met zijn gitaar natuurlijk.

Maar eerst even wat over Hitachinaka en omgeving. Voorheen neigde ik me snel negatief te uiten als het ging om Hitachinaka, door bijvoorbeeld te zeggen dat het een afgelegen stad is, “niks te beleven hier”, en dergelijke. Hoewel eerste indrukken vaak een goede indicatie geven, is het niet eerlijk zo over Hitachinaka te spreken als je er niet eens hebt rondgefietst. Dus zaterdag 5 april was het zover, dit weekend geen Tokio voor Koos, maar fietsen met een appel in de fietsmand. Om te beginnen richting Ajigaura, een strand 10 km van huis waar gesurft kan worden. Vlak voor bestemming beland ik in een gigantisch park (Hitachi Seaside Park), waar ik geld neerleg om bloemetjes te kijken. Wat is dat toch met die bloemetjes heel de tijd? Het is niet zo dat ik plots een enorme interesse in bloemetjes heb gekweekt, maar meer dat ik interesse toon in Japan’s attracties, zoals bloemetjes :) Genoeg bloemetjes, kijken hoe surfbaar de zee hier is! Met golven waar zelfs de Middelandse Zee zich voor zou schamen is er natuurlijk geen kip te vinden dus fiets ik snel verder langs de heuvelachtige en winderige kustlijn richting het grotere strand in Oarai 10 km verderop. Oarai is wat levendiger dan de verlaten en vervallen ogende Ajigaura en verdient een herkansing wanneer het wat zomerser wordt. Van Oarai is het weer 10 km naar huis, tussen de akkers en mestlucht en een fikse tegenwind. Al met al een mooi fietstochtje voor een keer, maar mijn algemene oordeel over de omgeving blijft dat er niks te beleven is en erg afgelegen is. Goede indicatie, die eerste indruk.
Verkenner dat ik ben, ben ik die zondag naar de grootste stad in de omgeving, Mito gegaan.
Mito heeft een goede indruk op me achter gelaten, meer jongeren hier en het oogt gezellig. Hier ligt ook Kairakuen, 1 van de “3 greatest parks of Japan” is en alweer de tweede voor mij na Koorakuen in Okayama. Een week later dan in Tokio (120 km noordelijker, vandaar), is hier de hanami in volle gang. Ziet er gewoon goed uit.

Ik zal even de interne verschuivingen binnen Hitachi nader toelichten. In Japan is het een gewone zaak om 1x per jaar nieuwelingen aan te nemen, en dat is aan het begin van het fiscale jaar. Verder worden projectgroepen heringedeeld, wat er op neer komt dat iedereen binnen mijn groep verhuist naar verdieping 6 en alleen ik bij mijn begeleider overblijf. Zo’n anderhalve week later, verhuizen wij eindelijk ook en leer ik de nieuwe groep kennen, middels een aantal nomikai, wat letterlijk vertaald “drinkbijeenkomst” betekent. Hoewel ik in een projectgroep zit, wordt ik er netjes buiten gehouden met een eigen project, waarschijnlijk omdat ze geen informatie willen lekken. De nieuwelingen in de groep zijn 2 heren van in de 40, waar ik toch echt jonge pas-afgestudeerden had verwacht en gehoopt. Ware het niet dat anderhalve week later, de echte nieuwelingen arriveerden, zo’n 30 pas-afgestudeerden waarvan er 2 bij onze groep komen. Dat maakt het toch wat gezelliger! Gedurende de bedrijfshanami, heb ik nog wat meer jongeren leren kennen. Deze matig geplande “hanami”, een week na de hoogtijdagen van de bloesem, werd ook nog eens in de kantine gehouden, vanwege regen en veel wind. Niet echt een gunstige uitgangspositie voor een mooi feestje, maar via-via beland ik plots in feestje bij iemand thuis. Da’s toch mooi he, leer je ineens weer nieuwe mensen kennen die je vervolgens uitnodigen voor een ander feestje, in de dorm waar ik woon nog wel. Zo stonden we afgelopen zaterdag, met een man of 35 in de kantine van de dorm met muziek eten en veel bier en heb ik nog meer leuke mensen ontmoet. Alsof er een balletje is gaan rollen :) Over balletje gesproken, tussen de nieuwelingen eindelijk wat basketballers gevonden!

Basketball is toch iets meer mijn sport, helemaal als je het vergelijkt met voetbal op basketballschoenen wat ik die zaterdagmiddag heb gedaan. Bij Hitachi zitten best veel voetballers die elke woensdagavond een balletje trappen. Woensdags is Tokio-dag dus ben ik er nooit bij, maar af en toe regelen ze zaterdags een veldje voor een wedstrijdje. Nou ja, veldje, gewoon de officiële afmetingen en 11 tegen 11. Ik was even bang dat ik in een echt voetbalteam was beland, maar al snel bleek gelukkig dat de meesten er niet veel van bakten zodat ik er toch goed tussen paste.
Ondertussen heb ik ook eindelijk een goede fitness gevonden, een nieuw complex met meerdere zalen, een zwembad, sauna’s en lounges. En dat voor 20 piekjes de maand, een goede deal zou ik zeggen. Alleen het aanmelden ging ietsje minder soepel. Dag 1, ik kom doorregend aan, waarna ik te horen krijg dat ik zonder Hitachi-pas geen lid kan worden, en wordt weer terug de regen ingestuurd. Dag 2, ik vraag bij Hitachi of ze iets voor mij kunnen regelen, waarna ze zeggen een brief voor mij te schrijven dat ik als stagair zonder pas kan gaan fitnessen. Echter, deze is pas na het weekend af, en ongeduldig dat ik ben probeer alsnog vrijdagavond aan te melden met het verhaal dat ik na het weekend zo’n brief heb. Verrassend en teleurstellend krijg ik te horen dat de pas niet eens zo belangrijk is, maar dat een zorgverzekering via Hitachi noodzakelijk is. Met andere woorden, werknemers met pas maar zonder die zorgverzekering kunnen zich ook niet aanmelden. Dag 3, ik ontvang de brief zonder ook maar iets over de zorgverzekering en zie er tegenop om nóg een keer langs het sportcentrum te gaan. Maar ik kan het niet maken om niet te gaan nadat ze die brief voor mij hebben geschreven. Dus met samengeknepen billen, beland ik bij wederom dezelfde strenge baliedame, die mij al met een slap verhaal ziet aankomen. Tegen beter weten in vertel ik dat ik volgens Hitachi zonder Hitachi zorgverzekering mag gaan fitnessen en dat de brief voldoende is, en warempel blijkt na nodig wat overleg en aarzeling alles plots dik in orde. Hier moet ergens een goeie miscommunicatie in de weg gestaan hebben.

Met het JNI is alles nog steeds prima. Op het JNI is oud-minister de Lang nog langsgekomen met het bericht dat hij een groot eindfeest aan het organiseren is ter afsluiting van het JPP om alle bedrijven die de afgelopen 12 jaar hebben meegedaan te bedanken.
Met de mede-JPP-ers is alles ook nog steeds prima. De afgelopen woensdagen ben ik met een aantal weer nieuwe delen van Tokio ingedoken, en een keer in een kooi op het dak van een sportcentrum gevoetbald. Een hond met trui aan in een sporttas kunnen we inmiddels ook afvinken. Op muzikaal gebied komen we gelukkig ook niks te kort met het buitenconcert van Jack Johnson in een park van Japan’s tweede stad Yokohama. Zowel het weer als Jack stelden ons en 12.000 medefans niet teleur met een sterk optreden en een lenteweertje. En omdat we toch in Yokohama waren, meteen even geflaneerd in een van ’s werelds grootste Chinatown’s.
En hoe zit het met die aardbevinkjes? Die heb je hier geregeld, maar tot nu toe alleen kleintjes. Zo zal bijvoorbeeld een winderige Joost van der L. naast je op een houten bankje na een avondje doorzakken meer trillingen veroorzaken.

Week 10&11&12: knikkebollen en bloemetjes

2008-04-01T04:28:00.000-07:00

Mijn eerste 3 stageweken zitten er weer op, tijd voor een post! Wat hebben we geleerd? Geen idee, maar deze weken kende pieken en dalen. Misschien is het wel handig om te beginnen met de eerste indrukken en daarna wat observaties en meningen te ventileren. Waar waren we gebleven? Oja, ik kwam terug van mijn tripje en had de bagage al naar de dorm laten bezorgen.

Ikzelf verhuis maandagochtend, in pak, en dikke rugzak met al mijn resterende spullen. De planning is om stipt 6:00 uit te checken, maar als ik om 5:40 uit bed stap, bedenk ik dat het wel krap wordt om te douchen en me piekfijn op te doffen. Na laat vertrek wordt het gestress op de vroege ochtend aangewakkerd wanneer ik erachter kom dat er op dit tijdstip slechts 1 van de 5 metro-ingangen is, maar welke? Na een onrustige metrorit sta ik op het grote voor mij nog vrijwel onbekende treinstation van Ueno, zoekend naar een balie voor een kaartje om vervolgens lijn 17 te vinden, waarna ik gelukkig nog net de trein van 7:00 haal. In de trein bereid ik mijn zelfintroductie voor, kijk alert naar de voorbijkomende stations, en stap rond 8:20 bij de juiste halte uit. Nog 30 minuten om het juiste gebouw te vinden, maar gelukkig heb ik een uitdraai met alle gegevens, in kanji waarvan ik 2/3 niet kan lezen. Het schijnt dat Japanners dat wel kunnen lezen, en na wat rondvragen heb ik het alsnog op tijd kunnen vinden. Ik word goed ontvangen, en krijg vervolgens een rondleiding en een helm voor aardbevingen. Mijn stageopdracht wordt uitgelegd (aansturen robotarm van ca. 1m) en vervolgens krijg ik de nodige informatie, in veel te veel onbekende kanji. Mijn bureau staat in een ruime kantoor die de gehele 7e verdieping beslaat waar zo’n 100 man zitten. De afdeling waar ik in zit bestaat uit zo’n 40 man. Nadat het meeste is uitgelegd besluit ik achter mijn bureau wat kanji te gaan ontcijferen om de opdracht beter te kunnen begrijpen. Het is redelijk warm, maar ik zit lekker en ik moet mijn best doen om wakker te blijven. Na het nodige knikkebollen gebeurt helaas toch het onvermijdelijke en zit ik schaamteloos te tukken op nota bene de eerste werkdag. Na het openen van mijn ogen staat een collega naast me met het voorstel om een bakje koffie te pakken.

Na het werken brengt een collega mij naar de dorm waar ik de komende 4 maanden kom te wonen op loopafstand van het werk en station. Hitachi heeft twee herendorms, en hebben mij als gast in de nieuwste van de twee geplaatst. Voor weinig geld krijg ik hier warm ontbijt en avondeten (eten wat de pot schaft), wat op zich wel is binnen te houden. Mijn kamer is zo’n 3x4m, inclusief bureau, stoel, kast, bed, beddengoed en een keihard dik pittenkussentje. Toilet, wastafel en wasmachine is gezamenlijk per verdieping, wat op zich wel even wennen is. Een erg groot voordeel, wat echt genieten is, is een groot dampig bad, dat van 18:00 tot 9:00 is geopend, met bijbehorende comfortabele douches. Mijn eerste indruk hier is redelijk ongezellig, het is hier stil en er is bijna niemand (meesten werken lang door denk ik?), ook al wonen hier zo’n 30 man. Met Tokio zo’n 150km verderop en nog niemand die ik hier ken is het redelijk eenzaam na al die maanden JPP-ers om je heen. De portier is wel een gezellig mannetje, maar ja.

Dinsdag sta ik met goede zin op, voel me al iets fitter dan dag 1, en zit weer op tijd achter mijn bureau. Niet veel verderop staat een thermometer die ik gedurende de dag van 22oC naar 28oC zie stijgen; in maart staat de airco blijkbaar uit. Het einde van de dag nadert, ik trek mijn nette blouse uit en zit als enige in een shirtje omdat ik het anders niet uithoud, en baal een beetje van mijn vastgelopen berekeningen. Plots staat iedereen op en komt de afdelingschef een praatje houden. Ik besluit er maar bij te gaan staan waarna de blikken van 40 man naar mij draaien. De afdelingschef vraagt mij naar voren voor een kleine speech, die op dit ogenblijk ver in mijn geheugen is teruggedrongen. Ik dacht dat ik die gisteren moest houden, in pak, bij aankomst? Alsof 28oC niet genoeg is, besluit mijn lichaam nog wat extra warmte te genereren, en sta ik in lullig shirtje te graven in mijn geheugen om wat standaardzinnen uit te kramen. Lekker bezig Koos.

Wat me beter afging, is het welkomstfeestje dat ik de week erop kreeg. Hoewel de officiële werktijd tot 17:20 is, werkt iedereen elke dag minimaal een paar uur over (tot 21:00 is doodnormaal), behalve wanneer er een welkomstfeestje is. Dus direct om 17:20 vertrekken we met de groep waarin ik werk, bestaande uit 7 man en 1 vrouw, naar een leuk eettentje. Zonder uitzondering gaat iedereen direct aan het bier en snel over naar wat sterkers. Op de werkvloer wordt weinig slap gekletst, waardoor ik mijn directe collega’s eigenlijk nauwelijks ken. Maar daar heb je schijnbaar zo’n avondje voor. Mijn begeleider is een aardige en ietwat verlegen man van in de 40 en weet wat overwerken is. In deze drukke tijden, wil hij wel eens een slaapzakje meenemen om op kantoor te overnachten. Het wordt hem dan ook vergeven als hij op mijn welkomstfeestje rond 20u met hoofd op tafel in slaap tuimelt. Verder heb ik 3 collega’s van ongeveer dezelfde leeftijd, waarvan een echt toffe gast. Beetje pech, maar vandaag is het toevallig ook zijn afscheidsfeestje. De overige collega’s zijn op zich wel aardig, maar heb ik verder weinig mee. Desalniettemin een geslaagd avondje, evenals een informeel welkomstpraatje wat ik ditmaal wel goed had voorbereid.

Ietwat minder geslaagd is de wekker de volgende ochtend om 5:30, gehaast op te staan en naar het station te rennen voor de trein naar Tokio, om vervolgens anderhalf uur later met kater in een bezweette overvolle metro te stappen. Woensdags is de dag dat we niet hoeven te werken, maar ’s ochtends Japanse les krijgen op het JNI, in hartje Tokio. ’s Middags is normaal gesproken vrij om stoom af te blazen. Het contrast tussen mij en de frisse mede JPP-ers is groot, niet zozeer in fitheid, maar meer qua formeelheid van kledij. Kanji Rob ziet die grote vraagteken al boven mijn hoofd hangen en ziet vervolgens zijn kans schoon om te vragen waar mijn pak is. En of ik misschien casual wilde overkomen bij Sony Computer Entertainment vanmiddag? Oja, he, bedrijfsbezoek! Robert is ook niet vies van een dijenkletser en stelt “oh je gaat tussen de middag zeker nog even op en neer naar huis?”, wat voor elke andere JPP-er wel een optie was geweest. Woensdags op het JNI is eigenlijk best mooi, iedereen melig en flauw wat ik wel kan waarderen.

Tijdens het werken bij Hitachi zijn me een paar dingetjes gaan opvallen. Zo heb ik het idee dat je met te vroeg komen geen respect afdwingt, maar dat je die slechts oogst wanneer je overwerkt tot 22:00. Gelukkig kan ik me als én buitenlander én stagair veroorloven hieraan niet mee te doen. Verder is rennen door het kantoor een doodnormale zaak, om je collega’s niet te laten wachten. “Vorm is inhoud” hoor ik nog uit een van de gastcollege’s na-echoën. Mijn eerste aardbevinkje in Japan is ook een feit wat in principe een minuutlang drillen is op de 7e verdieping. Het was een klein aardbevinkje, maar niet te negeren, wat overigens alle collega’s weer wel deden. Koffiepauze’s doen ze hier nauwelijks aan, niet 2x per dag, maar 2x per week? Oke, oke, het scheelt per persoon, want het mag gewoon wel. Wat ook wel grappig is, is vrijdag rond 17:00 de stem die omroept voor de weekendschoonmaak. Iedereen draagt 10 minuutjes zijn steentje bij bij het stofzuigen en het legen van de prullenbakken. Nu lijkt het alsof de sfeer strikt en gedisciplineerd is, maar omdat beleefdheid en regeltjes voor Japanners een tweede natuur is, is de sfeer juist ontspannen en wordt er ook gewoon gelachen.

Het schijnt dat alles went, en gedurende de eerste 3 weken zijn mijn sombere eerste indrukken al redelijk bijgesteld en heb ik het hier wel prima eigenlijk. Ik kan tegenwoordig ook al rondfietsen op een prima tweedehands mamafiets, die voor 30 euro nog legaal is ook. In het stadje Hitachinaka valt weinig te beleven, maar gedurende de woensdagen en weekenden ben ik tot nu toe steeds in Tokio te vinden. Hoewel het de eerste 2 maanden iets te vaak erbij inschoot, ben ik de afgelopen weekenden naar verschillende barretjes en clubs geweest. Overdags voornamelijk gechilled in verschillende parken. Afgelopen week is in Tokio massaal de kersenbloesem (Prunus voor Chris) gaan bloeien, waar hier lang naar uitgekeken wordt voor de hanami. Hanami betekent letterlijk bloemetjes kijken, wat mij behoorlijk saai en suf in de oren klinkt. Ware het niet, dat dit een excuus is om massaal in parken te gaan zitten, onder zo’n Prunus, met bier wijn versnaperingen en muziek. Hehee, net als de Brabantse Dag he, cultuur-historische wagens kijken leuk, maar massaal buiten in de zon met bier en versnapering erbij, geniaal. Afgelopen zaterdag na de hanami, begint het te schemeren in het grote Yoyogipark, en worden wat boxen en draaitafels opgezet voor een knus house-feestje. Dit vind ik nou mooi, inclusief een geïmproviseerd barretje.

Week 9: studiereis / m'n roots

2008-03-20T02:09:00.000-07:00

Onder het mom van een studiereis ben ik in de week van 3 maart mijn familie gaan opzoeken. Na de afgelopen volgeplande maanden, een welkome afwisseling om eindelijk wat op eigen houtje gaan doen. De Japanse zijde van mijn familie bestaat uit mijn grootouders en 2 tantes, met aangetrouwde ooms en in totaal 4 neven. De laatste keer dat ik ze heb gezien, zal zo’n 18 jaar geleden zijn, waardoor ik erg benieuwd ben, maar zij minstens zo.

De Japan Railpas (JRP) was een beetje mislukt, dus heb ik de zondag voor vertrek nieuwe tickets geboekt en een mailtje gestuurd naar Jalpak. De shinkansen is een ideaal vervoermiddel waar de NS nog van kan leren: vertrekt stipt (je kunt er je horloge op gelijk zetten), wacht op elk station niet langer dan 2 minuten en binnen iets meer dan 3 uur zit je in Okayama, 750 km bergachtig landschap verderop. Bij aankomst staat tante Masako met een grote glimlach, maar met een nog groter bordje KOOS op het perron. Masako lijkt trouwens echt veel op mama, in spreken, doen en laten. In Okayama bevindt zich 1 van Japans 3 mooiste landschapstuinen, Koorakuen en daarnaast een dik zwart kasteel. Eenmaal daar ziet Masako een kindje in een kimono gehesen worden, waarop ik natuurlijk niet achter kan blijven, vindt ze. Rond een uur of zes rijden we naar tante Reiko die net klaar is met werken en waar ik deze nacht blijf logeren. Na wat geklets, komt oom ook thuis en niet veel later komt neef Kazutaka met een enorme grimas binnenlopen: we gaan drinken zegt ie. Vroeger keek ik altijd tegen hem op omdat hij toch 6 jaar ouder is, maar qua postuur heb ik hem ondertussen ingehaald. Kazutaka is gek op auto’s en in zijn geïmporteerde auto, met stuur aan de verkeerde kant, rijden we even naar zijn appartement om zijn auto in te ruilen voor vriendin, die ook mee gaat eten. We belanden in een gezellig eettentje, het makkelijkst te omschrijven als een Japanse tapasbar, waar we allerlei hapjes krijgen voorgeschoteld en onbeperkt mogen drinken. Qua interesses blijken Kazutaka redelijk op 1 lijn te liggen, zoals muziek surfen snowboarden en whiskey, waardoor we uit enthousiasme niet alleen allerlei snowboard- en surfafspraken maken, maar ook een extra glaasje whiskey drinken.

Dinsdag sta ik op tijd op en heeft Reiko een uitgebreid ontbijt voor me klaargemaakt. Reiko heeft deze dag vrijgenomen om samen met Masako en mij naar leuke bezienswaardigheden in de omgeving te gaan, zoals tempels en dergelijke, maar ook een gigantische bruggenreeks die Honshuu met Shikoku verbindt, een pittoresk historisch wijkje in Kurashiki en een speelgoedmuseum. Zoals beloofd gaan we lunchen in een goede kaiten-sushibar (sushi op lopende band), en juist op dat moment komt mijn kater op de proppen zetten waardoor ik na 2 sushi moet afhaken; eeuwige zonde. In de namiddag rijden we naar Masako’s huis, wat afgelegen tussen de rijstvelden ligt, waar ik gelijk een dutje doe. Naast mijn bed liggen allemaal foto’s van vroeger toen ik hier ook was geweest, mooi om te zien. Rond half 8 komt oom Hirofumi thuis en beginnen we met steengrillen, maar wel steengrillen met het lekkerste malste vlees dat ik ooit heb gegeten! Kobe staat bekend om zijn biefstuk van handgemasseerde en biergevoederde runderen, maar dit vlees was nog een graadje hoger heb ik me laten vertellen. Niet veel later schuift neef Shun ook aan tafel, die ook wel benieuwd was naar mij. Shun, de jongste van de 3 zoons en 1 jaartje jonger dan ik, was vroeger altijd een druk mannetje die mijn snoepjes afpakte vertelt tante Masako vrolijk. Nu ziet hij er het oudst uit, met zijn stevige voorkomen, als gevolg van zijn werk in de bouw. Tijdens het steengrillen trekt Hirofumi een fles champagne open en legt Masako druk veel vlees tegelijk op de grill. Hirofumi merkt kalmpjes op dat we het niet kunnen bijhouden, waarop Masako reageert dat de kinderen nog veel moeten eten. Kijk, net zoals in Heeze. Na nog wat gezellige glaasjes shoochuu keert Shun weer terug naar zijn vriendin in hun appartement.

Woensdag lees ik in een verontschuldigend mailtje van Jalpak dat mijn treinkaartjes worden vergoed, en niet veel later zit ik in de shinkansen naar Miyajima. Een prachtig toeristisch eilandje vlakbij Hiroshima, vol met tamme hertjen, heiligdommen en een flinke rode torii (poort) in het water. Op een verloren moment eet een hert wat paperassen uit mijn jaszak die ik met veel moeite terug verover. Het plan is om met de kabelbaan boven op de berg van het eiland te komen, om over zee en allemaal eilandjes te koekeloeren. Helaas is deze in reparatie, en zonder echt na te denken, loop ik ineens in stevig tempo en een warm hoofd richting top. Het uitzicht is de moeite waard, en even later loop ik met twee nieuwe maatjes over een steil en onduidelijk bospaadje naar beneden, wat volgens een local de korste weg is. Deze dames zijn met de auto en geven me een lift naar het Vredespark in Hiroshima. Zoals de naam doet vermoeden is dit park een monument voor de gevallen slachtoffers van de Tweede Wereld Oorlog. Centraal staat het Gembaku-dome, een ruïne dat de bom heeft overleeft, met een treurige uitstraling. Na een lange dag zonder lunch begint mijn buik te knorren en vraag ik naar Hiroshima’s specialiteit, de okonomiyaki (hartige pannenkoek). De dames waren geen heuse Hiroshima’s als ze geen goede okonomiyaki-tent wisten te vinden, en ze hebben me niet teleurgesteld. Rond 20u pak ik de shinkansen terug naar tante Masako die een heerlijke Shabu Shabu (soort fondue) heeft klaargezet en na avondeten deel 2 zit mijn buik dan ook echt vol.

Donderdag sta ik rustig op, neem afscheid van tante Masako en pak ik de trein naar oma die in Tsuyama woont. Masako heeft de route vanaf het station voor mij uitgeprint en het adres erbij geschreven mocht ik het niet kunnen vinden. Maar nog voordat ik het papiertje kon openvouwen zie ik oma met een dikke glimlach op het station staan: ze kon niet wachten en heeft de taxi naar het station gepakt om mij op te komen halen. Oma is erg enthousiast, en da’s gezellig. In de namiddag leen ik haar fiets om Tsuyama een beetje te verkennen. Omdat de fiets niet al te groot is, valt deze om als ik ga staan om een foto te maken. Ik voel me erg lullig als blijkt dat de ketting eraf ligt, terwijl de kettingkast zonder gereedschap niet op te krijgen is, en de winkels bijna sluiten. Met meer geluk dan wijsheid beland ik toch bij een monteur aan wie ik het probleem probeer uit te leggen. Al snel blijkt dat mijn vocabulair betreft losgeschoten fietskettingen niet voorhanden ligt en dient gebarentaal gesproken te worden. Gelukkig snapt hij het vrijwel direct, maar verzuimt vervolgens een succesvolle reparatie uit te voeren, waarna ik het heft in handen neem en als echte werktuigbouwkundige de ketting erop leg. Eenmaal terug bij oma besluiten we samen naar de supermarkt te gaan voor inkopen. Een enorme supermarkt, waar AH 8510 zo’n 5x in zal passen, voorziet ons van lekkere hapjes en koude biertjes. Niet veel later zitten we bij oma, allebei tevreden met een biertje, ik een 0,5 liter, oma een 0,1 litertje.

Vrijdagochtend staat oma al vroeg op voor een uitgebreid warm ontbijt. In Japan is het ontbijt net zo uitgebreid als het avondmaal en het smaakt goed. Al snel zit ik weer op het fietsje, zoekend naar de kasteelruïne, Tsuyama Archives of Western Learning, Shurakuen (park) en de middelbare school waar mama en tantes hebben gezeten. ’s Middags pak ik de bus naar Okutsuonsen, een plaats met veel buitenbaden in warmtebronnetjes dacht ik, maar een koude regenbui is ook mooi. Eenmaal terug breng ik samen met oma een bezoek aan opa, die meer in het ziekenhuis woont dan thuis. Opa is nu naar omstandigheden gezond en ik blij dat ik hem heb kunnen ontmoeten en je kon zien dat hij ook blij was. Bij afscheid krijg ik een onverwacht stevige handdruk van deze oud-judokampioen.

Zaterdag reis ik op tijd terug naar Tokio om mijn bagage aan een bezorgservice mee te geven voor mijn verhuizing naar Hitachinaka-stad, waar maandag de stage van start zal gaan. Ikzelf verhuis maandagochtend, in pak, en dikke rugzak met al mijn resterende spullen.

Week 7&8: Samurai, Geisha, Power Rangers en Mr. Viet Hien

2008-03-01T22:14:00.001-08:00

Alweer twee maanden verder, maar de verhalen worden er niet minder lang om. Zowel het afronden van het lesgedeelte als de Kansai-trip, geven deze jongen weer ruimschoots materiaal om verhalen te verkondigen. Mooi he?

Week 7 (18 feb – 24 feb) was de laatste echte lesweek, althans in de vorm dat we gewend waren. Op donderdag kreeg iedereen nogmaals de kans om te schitteren voor de JLPT3. Aangezien de stagebedrijven dit niveau is beloofd, is het zaak om minimaal de ondergrens van 60% te halen. In voorgaande jaren bleek deze toets voor een enkeling nog net iets te moeilijk te zijn, maar zonder enige logische verklaring is dat in onze groep niet het geval. Een zevental probeert zelfs JLPT2 te maken, aangezien zij de JLPT 3 reeds tweemaal ruimschoots voldoende hebben gemaakt (in Leiden & jetlag-test). In getallen is het verschil als volgt: voor JLPT4 staat 300 uur, je leert 50 grammaticapunten, 100 kanji en 700 woorden. JLPT3 is JLPT4 +300 uur, +50 grammaticapunten, +150 kanji en +800 woorden, ongeveer het dubbele dus. Voor JLPT2 staat JLPT3 +600 uur, +150 grammaticapunten, +750 kanji en +5000 woorden, een exponentiële toename dus. Ook ik heb gekozen voor de JLPT2, en het mooie daarvan is, dat je niet hoeft te leren omdat je de toets toch niet haalt. Dan heb je die woensdag, vrije studiedag, helemaal vrij :) Stel, je leert deze woensdag 8 uur van de 600 die je nog moet doen, dan scoor je gemiddeld 1,3% hoger, dus 26,3%, gegeven de 25% die je kado krijgt van Mr. Multiple-Choice; niet echt de moeite waard. De werkelijkheid ligt natuurlijk iets anders, we beheersen toch al wat JLPT2 en trots als een pauw ben ik met mijn score van 50%. Iedereen heeft de toets erg goed gemaakt met een JLPT3 gemiddelde van 80% en een JLPT2 gemiddelde van 46%. Oke, genoeg cijfers zo.

Op zaterdag was het eindelijk zover: de Kansai-trip! Dit is een erg mooi onderdeel van het programma; tussen het lesgedeelte en de aanvang van de stages gaan we met z’n allen richting het westen van Japan, naar de Kansai regio waar zich o.a. de steden Kyoto, Osaka en Nara bevinden. Kyoto is gedurende lange tijd de hoofdstad van Japan geweest totdat in 1868 deze werd verplaatst naar Tokio. Waar Tokio modern en groots is, is Kyoto traditioneel en klein, grof gezegd. Met 2,6 miljoen inwoners niet zo klein als Heeze, maar wel t.o.v. de 12,8 miljoen inwoners van Tokio. In Kyoto en omgeving staan ontelbaar veel tempels en torii-poorten, maar ook kastelen, pagodes en Buddha’s. Na een vroeg vertrek met de shinkansen arriveren we rond 9-10u in Kyoto, waar een tourbus met gids ons opwacht. Gedurende deze eerste dag worden we snel naar alle hotspots begeleidt, waaronder een met bladgoud bedekt paviljoen Kinkaku-ji, de wereldberoemde steentuin Ryoan-ji, het Nijo kasteel waar de Keizer woonde en de Kiyomizudera tempel, eindigend op een berg waar zich een monnikensekte huisvest. Op die berg, in de sneeuw, overnachten we ook de eerste nacht in een hotel, met uiteraard een heerlijke onsen.

Zondagochtend staat om 5:30 de wekker, tijd voor de Zazen-meditatie. De monnik legt uit dat we in lotushouding moeten gaan zitten, de hele of de halve, of in kleermakerszit, of op je knieën. Hoe dan ook, gedurende de uitleg en de meditatie niet erg ontspannend te noemen. In stilte en gebalanceerde houding, met kaarsrechte rug zittende op slechts een kussentje, kun je je Zen bereiken. Om de 10 minuten tikt de monnik met 2 houten blokjes, afsluitend met een gong, en zo blijven we zitten. Een unieke ervaring, om een echte monnik op je rug te laten tikken, met een houten stok. Zo ook een stilte van ruim 40 minuten, die een eeuwigheid lijkt te duren. Maar mijn innerlijke rust kon ik niet vinden, vermoedelijk heb ik die in het warme bedje achtergelaten. Na een monnikenontbijt is het tijd om sneeuwballen te gooien, het heeft weer goed gesneeuwd vannacht. Later op de ochtend pakken we de kabelbaan naar beneden, checken we in in een verrassend chic hotel waar we de rest van de week zullen overnachten, hartje Kyoto. ’s Middags ben ik met Robert en Vivian naar Oost-Kyoto gelopen, waar zich prachtige tempels bevinden, het pittoreske Gion-district en het smalle lange Pontocho-laantje barstensvol eettentjes.

Maandag staan we weer op tijd op, er staat veel op het programma, maar nog meer op het ontbijtbuffet, en daar willen we even uitgebreid van gaan genieten. De eerste bestemming vandaag is Toei Uzumasa Eigamura, een filmdorp waar allerlei series en films worden opgenomen wat tevens fungeert als attractie voor toeristen zoals wij. Je kunt je bijvoorbeeld in een samurai-pak laten hijsen voor een foto. Kirsten oppert voor de combi-foto, een samurai en geisha, wat ik in eerste instantie afsla vanwege het lengteverschil waardoor ik als samurai lullig uit de hoek dreig te komen. De oplossing is echter minstens zo simpel als het excuus, en even later sta ik met pruik en knalrode kimono geisha te wezen. Genoeg onzin, nu komt het echte werk, waarvoor we eigenlijk hiernaartoe zijn gekomen. Zwaardvechtlessen, met houten zwaarden natuurlijk, zoals Tom Cruise ze kreeg voor The Last Samurai, en jawel van dezelfde samurai acteermeester. Mooi verhaal natuurlijk, en bijzonder grappig om te doen. Vlak voordat we Eigamura verlaten, duik ik nog snel de super-heroes-tentoonstelling binnen om de Power Rangers nog even aan te tikken.
De middag zetten we voort in Arashiyama, met zijn Tenryuji tempel en bamboebos. Vlug daarna ben ik met een paar anderen naar the Baika-sai Plum Blossom Viewing Festival gegaan, om een glimp van de theeceremonie op te pikken en de bijbehorende geisha en maiko.

Dinsdag is pakkendag, we gaan namelijk weer bedrijven bezoeken. We beginnen ’s ochtends met een rondleiding in Suntori’s whiskey distilleerderij, wat eindigt in een whiskeyproeverij om 10:30, in pak. De dag vervolgt in Osaka, waar we het kasteel kort bezoeken en daarna bij Panasonic zijn uitgenodigd voor een rondleiding en een vragensessie aan een lange tafel. De dag eindigt bij de Consulaat-Generaal waar we zijn uitgenodigd voor een receptie, met erg goede hapjes. Het plan is, om na de receptie meteen in Osaka een barretje te vinden, maar gezien de vroege tijdstip van de laatste trein richting Kyoto (23:00), ruilen we dit plan in voor het nachtleven van Kyoto. Uiteindelijk blijven alleen Sjors en ik met dit plan over en uit navraag bij de receptie van het hotel blijkt dat er in Kyoto niet echt veel barretjes zijn. Na deze domper worden we toch verwezen naar een regio en krijgen we zelfs het adres van “Standing Bar”, wat in onze oren klinkt als een bar met alleen maar buitenlanders. Na een half uur rondlopen blijkt in die “regio” niks te vinden, maar deze domper wordt teniet gedaan door de aangename verrassing dat de “Standing Bar” vol met Japanners zit. Toch zien we onszelf niet de rest van de avond in deze bar slijten en kijken we rond naar wie we advies kunnen vragen. Een overdreven opgewekte ober ontvangt onze signalen en trommelt al snel en luidruchtig wat stamgasten op waarmee we gezellig aan de praat raken: 3 jongeren van onze leeftijd en Boss, een man van eind 40 in pak, die niet echt in het plaatje past. Om 12u sluit de tent en halen we hen over om een club te bezoeken, maar Boss haakt af. Met z’n vijven in de taxi rijden we naar het stapcentrum, die toch blijkt te bestaan, maar op dinsdagavond weinig bezocht is. Vandaar dat zo ongeveer alles rond 12u te sluit. Na lang gezoek, in de druilerige regen, wacht ons de volgende domper van de avond. Totdat we een 24-uurs karaokebar induiken, en de nacht tot 4u rekken. Toch nog een zeer geslaagde avond, en zij vonden het minstens zo mooi als wij.

Woensdag is een vrije dag en Sjors Kirsten en ik hebben gekozen voor de fiets! Met 3 iets te kleine fietsjes, crossen we over de stoep en tussen de auto’s door de straten van Kyoto. We bezoeken het Fushimi-heiligdom waar duizenden rode poorten een pad van 4 km vormt. Na deze gelopen te hebben, in de bergen verdwaald te zijn en onze fietsjes weer terug gevonden te hebben, bezoeken we Japans hoogste pagode (55m) van de Toji-tempel. We mogen er zelfs in, wat heel bijzonder is, had onze reisleidster Watanabe-san verteld. Naar onze mening iets te enthousiast, aangezien we alleen op de begane grond mochten rondlopen.

Donderdag, de laatste dag, is wederom met de tourbus. Met bijzonder mooi weer vertrekken we richting Nara, waar ’s werelds oudste houten constructies staan in de vorm van bijzonder fraaie, ruim 1300 jaar oude tempels. Een ander heiligdom werd sinds vroeger al bezocht door honderden herten, die gewoon tussen de mensen rondlopen. Terwijl Jojanneke koekjes uitdeelt wordt ze in een verloren moment goed in de billen gebeten door een hert; daar kan ik wel om lachen. De laatste bezienswaardig is een gigantische Buddha, die met zijn 15m ook nog eens op een verhoging staat. Erg indrukwekkend, net als de tempel waarin deze staat. Met de zon in mijn gezicht, zit ik aan het raampje van de trein richting Tokio, tevreden met muziek op in slaap te vallen. Het was een vermoeiend, maar erg geslaagde trip! Complimentjes voor de organisatie.

Na de Kansia-trip, begint vanaf 3 maart hetgeen waar het programma eigenlijk om draait: de stages. Echter ondergetekende, oftewel bofkont, begint als enige een weekje later met zijn stage, wat Hitachi beter uitkwam. Gek genoeg komt het mij ook goed uit. Dit is de ultieme gelegenheid om mijn familie eens op te zoeken, die toch zo’n 4-5 uur reizen van Tokyo wonen. Hoewel ik van deze gelegenheid al gelange tijd op de hoogte was, duurde het tot vorige week woensdag (20 feb) voordat ik groen licht kreeg om naar oma, tante en tante te mogen gaan. Het is namelijk zo dat de rest met zijn stage bezig is, en ik me daarom ook met studiegerelateerde zaken bezig behoor te zijn, bijvoorbeeld door elke dag op het JNI Japans te leren. Gelukkig blijkt er ook ruimte voor een studiereis, en onder het nonchalante mom van “verzin maar iets, ik keur bijna alles goed”, kostte het alsnog 3 weken, 3 bijeenkomsten, een hoop gestress en discussie, voordat uiteindelijk het 4 pagina’s tellende voorstel werd goedgekeurd. Een hoop gezeik allemaal, zoals “je mag niet direct vanuit de Kansai-trip gaan, ook al scheelt dat 2x4 uur reistijd.”, ”je moet zaterdag de rest helpen met verhuizen”, maar uiteindelijk mag ik gaan, en dat is mooi! Direct na toestemming ben ik een Japan Railpass (JRP) gaan boeken, waarmee je voor een mooi prijsje onbeperkt mag treinen in Japan. Zo’n JRP, bedoeld voor toeristen, moet in Nederland worden besteld, en wordt niet direct naar Japan verstuurd. Aangezien ik 3 maart wil vertrekken, wordt het allemaal erg krap omdat eerst de betaling binnen moet komen, waarna de JRP wordt verzonden naar mijn ouders die deze vervolgens weer naar Japan moeten versturen. Daarna kan ik de persoonsgebonden coupon met het tonen van mijn paspoort op het station inwisselen voor een echte pas. Op zaterdag 1 maart wordt in Tokio een klein gaatje in de lucht gesprongen bij binnenkomst van de JRP, precies op tijd! Ware het niet, dat de ongelofelijke flapdrollen van JALPAK er een totaal andere naam op hebben gezet, zodat ik de JRP niet kan gebruiken. Misschien kan ik dhr. Viet Hien LE nog blij maken?

Week 5&6: Drukke tijden, mooie tijden, Olympische tijden?

2008-02-19T22:07:00.000-08:00

Om de regelmaat een beetje te onderbreken, heb ik de post van vorige week een beetje laten varen. Of had het iets met de drukte te maken? Geen idee, maar bij deze een post voor twee. Eerst een klein vooruitblikje, voordat ik mijn lappen tekst weer uitrol. Wat heb ik de afgelopen twee weken uitgespookt? Om te beginnen heb ik eindelijk grofweg mijn to-do lijstje in Tokio afgerond, mijn neef Tsuyoshi na een kleine 20 jaar weer gesproken, van de Olympische piste in Nagano gesnowboard, en er waren natuurlijk weer de nodige gastsprekers en bedrijfsbezoeken. Kortom, drukke tijden, maar mooie tijden.

Laten we beginnen met een korte introductie van het immer bruisende stadsdeel Shibuya, een tweede thuis voor jong Tokio, dat barst van vooruitstrevende warenhuizen, hippe speciaalzaken, maar ook legio aan eettentjes, gezellige barretjes, bonkende clubs en niet te vergeten, karaokebars om van te gillen. Hier ben je als de 30 nog tegemoet moet komen, maar ook als je je zo wilt voelen. Voor het Shibuya station strekt het beroemde kruispunt, wat wel eens ’s werelds drukste kan zijn. Om dat even uit te zoeken ben ik in een Starbucks dat over dit kruispunt uitkijkt gaan zitten voor het maken van mijn huiswerk (deze Starbucks komt voor in Lost in Translation). Regelmatig werd ik afgeleid door het schouwspel op het kruispunt: om elke 5 minuten wanneer de voetgangers weer groen licht krijgen, staan alle hoekpunten barstensvol met mensen die willen oversteken, en dit uren achter elkaar.

In Shibuya heb ik vorige week maandag (11 februari) afgesproken met neef Tsuyoshi om wat te gaan drinken. Het is alweer zo’n 18 jaar geleden, en alsof ik een blinddate heb, sta ik voor het station bij een standbeeld van een hond, naarstig om me heen gezichten te scannen, afwachtend op een blik van herkenning. Voor zover mijn hersenkwabben het geheugen niet hebben vervormd, heeft de tijd een steentje bijgedragen en komt het gezicht van Tsuyoshi me dan ook totaal niet bekend voor. Dit was overigens insgelijks zijner zijde. Desalniettemin leven we in een tijdperk van mobiele telefoons, en heeft dit gehele voorval zo’n 3 minuten geduurd, zodat we een moment verder in een gezellig Japanse stijl, ietwat luxueus en hip eettentje zitten. Tsuyoshi, al 5 jaar woonachting nabij Shibuya, weet in het oerwoud van eettentjes het kaf van het koren te scheiden, en dat is handig. De avond is erg gezellig, en voor zover het lukte veel Japans gesproken. Tsuyoshi, nu 26, heeft Engelstalige literatuur gestudeerd, houdt van rock-muziek en is op zoek naar een baan wat aansluit bij zijn studie en hobby. Maar aangezien dat specifieke werk niet direct voor het oprapen ligt, heeft hij intussen een bijbaantje in een warenhuis. Verder nog veel gesproken over Japan, Nederland en familie. Overigens ook bijzonder lekker gegeten waaronder rauw paardenvlees, en daarbij de nodige syouchuu (Japanse vodka) genuttigd. Prima avondje!

Nu even iets over de educatieve kanten van het programma. Vrijdag 8 februari zaten we wederom in de ambassade. Ditmaal betreffende een lezing van dhr. M. van Bonzel, economisch manager van de Nederlandse ambassade en daarbij voornamelijk gespitst op de handelsbetrekkingen tussen Nederland en natuurlijk, Japan. Deze heer heeft voornamelijk de functie van de ambassade beschreven, met betrekking tot handel, maar ook tot de berichtgeving en de beeldvorming van Nederland in Japan en visa versa. Zo organiseert de ambassade de journalistenweek, waarin Japanse journalisten in een week tijd Nederland verkennen en daar wat artikelen over schrijven. Door het programma een thema te geven en bepaalde bedrijven te bezoeken, krijgt Japan een bepaald beeld van Nederland. Een andere lezing, van ING branch office manager dhr. R. Scherpenhuijsen Rom, leek meer op een recruiting sessie voor de economen onder ons. Op zich ook interessante cases uitgelegd, vanuit de visie van een klein buitenlands bankje in een stad, waar een handjevol Japanse giganten, de lakens uitdeelt.

Bedrijfsbezoeken zijn ditmaal een Canon fabriek, onderzoeksinstituut Taisei en de gigantische Kandagawa regenwaterreservoir. Eindelijk wat technische verhalen, na de talloze economische en bedrijfsbestuur verhalen die in dit programma duidelijk het overwicht vormen. De betreffende Canon fabriek bevindt zich op een uitgestrekt terrein, en maakt printers. Na de nodige economische en bedrijfsbestuur verhalen en een lunch in de kantine, krijgen we een enorme fabriekshal te zien waar de printers handmatig worden geassembleerd. Leuk om te vermelden is dat hulpmiddelen, zoals een rondrijdend robotje met aanhanger die een spoor van tape volgt, door de werknemers zelf wordt ontwikkeld, waarbij eenvoud en effectiviteit centraal staan. Het TNO-achtige Taisei ontwikkelt voornamelijk constructiegerelateerde technieken, zoals beton met staalkarakteristieken, aardbevingdempers onder gebouwen, een tunnel onder de Turkse Bosperus en funderingen in opgespoten stukken land aan zee. Typische werktuigbouwkundige verhalen, erg leuk, maar natuurlijk erg algemeen. Het regenwaterreservoir onder de Kandagawa (rivier) is ook interessant. Als het gaat om regenwater, is Tokio niet bijzonder gunstig bedeeld. Los van het regenseizoen in de zomer met regenbuien van 50 [mm/uur], ligt Tokio in een delta van vele rivieren kort achter een bergachtig gebied. Nederland ligt ook in een delta, maar de bergen staan ietsje verder,zegge in Zwitserland. Daarbij is in het stedelijk gebied, waterabsorberend natuur schaars zodat bijna al het regenwater, dat in Tokio en omstreken valt, door die een aantal rivieren door Tokio naar de zee moet worden afgevoerd. Je begrijpt, dat dit overstromingen uitlokt, jaarlijks gemiddeld tweemaal, met biljoenen Yennen aan schade als gevolg. Na veel gepeins, is de oplossing een waterreservoir, in de vorm van een 4,5 km lange buis van 12,5 m doorsnede en dat 50 m onder de grond. Bij een hevige regenval, wordt water uit de rivieren getapt en naar deze buis geleidt en achteraf weer teruggepompt naar de rivieren. Waarom zo diep? Vanwege de kruisende metrolijnen natuurlijk (http://www.asahi.com/english/Herald-asahi/TKY200711200128.html). Eenmaal beneden in de buis, doet zich een slechte James Bond scene voor. Jawel, in een pikdonkere buis 50 meters onder de grond, komen uit de verte met veel gebrom en echo, twee vrachtwagens met felle koplampen op ons afgereden, voor werkzaamheden weliswaar.

Het afvinken van mijn Tokio-lijstje is inmiddels zo goed als voltooid. De stadsdelen Asakusa, Ueno en Ebisu zijn nu ook aan de beurt geweest, Omote Sando en Odaiba heb ik eindelijk met mooi weer mogen aanschouwen en eindelijk heb ik de kunstjes van robot Asimo kunnen zien.
Het traditionelere Tokio is in Asakusa te vinden. Hier staat ook de bekende Sensoo-ji, oftewel een fraaie Boeddhistische tempel voorafgegaan door een mooi traditioneel Japans ogend straatje vol traditioneel Japans ogend koopwaar, zoals waaiers, sandaaltjes, eetstokjes, kimono’s en allerlei lekkernijen. Een trekpleister voor toeristen inderdaad, met veel prullaria maar ook beter spul. In Ueno staat een gigantisch park, Ueno park, wat wel eens relaxed kan zijn als het mooi weer is! Maar op deze koude en bewolkte dag, vond ik er weinig aan. Ik had in principe Tokio’s grootste museum kunnen bezoeken, aangezien de entree gratis is en deze ook in het park stond, maar ik verkoos dit voor wat doelloos rondbazuinen door wat straatjes, om een beetje het echte Tokio gevoel op te snuiven. In Ebisu ben ik met Michiel Sjors Kirsten en Robert lekker gaan eten, om vervolgens, wederom kansloos te gaan karaoken! In feite hebben we een bijzonder matige karaokebar uitgezocht, beetje vervallen en ons hokje stonk ook nog eens. Maar toch, toch hebben we hier voor 4,5 uur de stank ons eigen gemaakt en de longen uit ons lichaam geschreeuwd. Hoe kan dat nou? We moesten zelfs haasten om niet de laatste metro te missen, wat trouwens toch het geval was :)

In Leiden gingen geruchten, dat rond september het alom befaamde Genkie Henkies team uit de hemel is komen dalen, om het Sportcentrum Universiteit Leiden zaalvoetbaltoernooi op stelten te zetten met een verbluffend schouwspel dat nimmer vergeten zal worden. Hoewel we als laatste eindigden, vonden we toch het gepast om hier in Tokio een zaaltje af te huren om wat spiertjes los te schudden. Dit zaaltje, oftewel een verlichte overdekte kooi in de winkelstraten van Asakusa, mag als geniaal omschreven worden, zowel als de fanatiek gespeelde mooie pot. De timing, om de beenspieren en gewrichten te kwellen een dag voor de snowboard-trip, hoeft niet als geniaal omschreven te worden. Zeker niet in combinatie met het 50m traprennen vanuit de Kandagawa-buis op de dag van vertrek, maar goed, we zijn nog jong.

Vrijdag 15 februari, zijn wij, bestaande uit 10 van de 18 JPP-ers, direct na het bezoek van de Kandagawa-buis, de shinkansen (bullettrain) opgestapt richting Nagano, om te skiien en snowboarden! In feite had deze geteisterde skitrip nooit van de grond mogen komen, als het aan het JNI lag. Vanwaar deze duistere woorden jegens het JNI? Zo’n 5 weken geleden, kwam Michiel met het plan om een lang weekend (9-11 februari ) te gaan skiien aangezien die maandag een feestdag is. Na het JNI te hebben ingelicht, werd dit plan ons sterk afgeraden omdat het a) te ver is en b) te koud, waarom gaan we niet voor een dagje op en neer naar een berg dichterbij? Wij zagen een heel weekend op de Olympische piste wat meer zittten en na het doorzetten van de plannen werden plots de individuele gesprekken betreffende de stage, verplaatst naar precies dat weekend. Gelukkig werden bijna alle ski-gegadigden ingeroosterd op zaterdag, zodat we nog steeds 2 dagen konden gaan. We hoefden alleen te vragen of nog 2 personen van zondag naar zaterdag verplaatst konden worden. “Dit is heel moeilijk begrijp je, omdat er een bepaald systeem achter de volgorde zit” , aldus het JNI en 2 dagen voor het weekend is het halve rooster omgegooid zodat we helemaal niet kunnen gaan. Toevallig spreken we net in deze week wat JPP-ers van vorig jaar, die precies hetzelfde hebben meegemaakt. Sterker nog, nadat zij de trip een week hadden verzet, werd op het allerlaatste moment, het schema van de gesprekken ook een week verplaatst, zodat het einde verhaal was voor het ski-weekend van hen. Met deze informatie in ons achterhoofd, besluiten we eerst te boeken voor het weekend erna, om vervolgens enkele dagen voor vertrek ons plan aan te kondigen. Verrassend genoeg is dit geen probleem, maar Michiel wordt elke pauze op het matje geroepen voor tips en instructies, zoals bijv: laat de beginners niet van de zwarte piste gaan en zorg ervoor dat de bus een toilet aan boord heeft aangezien er vrouwen meegaan, etc. Even ter duidelijkheid, we zijn redelijk volwassen en geselecteerd om zelfstandigheid te opereren in het buitenland, krijgen we dit. Maar goed, het mooiste krijgen we een dag voor vertrek. Ik citeer zo nauwkeurig mogelijk “We willen jullie niet tegenhouden, jullie moeten zelf weten waar jullie aan beginnen, maar dit is de weersverwachting op de berg waar jullie willen gaan skiien. Het wordt -16 graden en het gaat sneeuwen, met een grote kans op een sneeuwstorm, dus let goed op uitstekende lichaamsdelen. Verder begint het skiseizoen op jullie piste pas in maart en komen alleen de echte pro’s al in februari, aangezien er gewoon teveel sneeuw ligt. Dus als jullie per se toch willen gaan, houdt er ook rekening mee dat de bus vanaf Nagano niet zal vertrekken als er teveel sneeuw ligt.” Dit bericht komt als donderslag bij heldere hemel , alleen Yeti de sneeuwmonster ontbreekt nog, en er ontstaat lichte paniek; we hebben al geboekt!

Nu de werkelijkheid, de reis verloopt soepel en het hotel, half Japanse stijl half Westerse stijl, heeft zelfs een kleine onsen, waar we meteen na aankomst met de nodige sake en bier in gaan zitten. We zitten nu in Happoone, 1,5 uur met de bus vanaf Nagano, waar de Olympische pistes bevinden van de Winterspelen van 1998. Zaterdagochtend staan we vroeg op om de benodigde gear te huren en lekker op tijd op de piste te staan. De reden waarom ik eindelijk mee ben op wintersport, is dat we
met zes kneusjes zijn die nog nooit hebben gesnowboard, zodat we gezellig samen kunnen aanmodderen. We krijgen privé les van relaxte Canadees, die ons de eerste ochtend met de hielen gericht naar de berg gecontroleerd naar beneden leert schuiven. Als tegen 12u de les stopt, lukt het de meesten onder ons erg aardige en besluit ik meerdere beginnerspistes te proberen. Af en toe een beetje draaien, maar dan weer snel terug naar de basishouding, of een smak richting sneeuw. Gelukkig is sneeuw relatief zacht om op te vallen, en daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Even terugkomend op de aangekondigde helse omstandigheden: het is -2 graden, windstil en aardig druk op de piste, waaronder ook veel beginners en kinderen. Oh, en geen Yeti. En hee, sporadisch komt het zonnetje ook even kijken.
De apresski cultuur blijkt helaas niet echt te zijn overgeslagen vanuit Europa, zodat we na een dag hard inspannen genoegen nemen met een gluhwein en een bradtwust bij een kampvuur. Na het avondeten besluiten we nog een onsen te bezoeken, met buitenbad, en een moment later zitten we in een gloedjeheet bad, met sneeuwvlokken dwarrelend op onze hoofdjes. Uitstappen en insmeren met sneeuw is zonder te grappen ook een aanrader. Op weg naar huis zien we nog een vuurwerkspektakel, waar Eindhoven met Nieuwjaar niks bij is, wat in principe ook niet moeilijk te overtreffen is. Eenmaal in het hotel wordt er Weerwolven gespeeld, een psychisch en mooi spel, als je het mij vraagt.
De volgende ochtend volgt les 2 waar we precies het omgekeerde, met de tenen richting de helling, naar beneden dalen. Aangezien dit moeilijker is dan les 1, was mijn doelstelling om vandaag dit onder de knie te krijgen. Ware het niet dat ik dit rap beheerste en niet veel later met bochtjes ging oefenen. Niet per se om een trots verhaal af te steken, maar in de middag wist ik in een soort van relaxte houding als een echte snowboarder in een mooie slinger van de piste te boarden. Ik zeer tevreden, maar mijn knieen en polsen ietsje minder, om nog maar niet te spreken over het stuitje en de monnikskapspier (nek). Al met al een zeeer geslaagd weekendje, en zeker voor herhaling vatbaar! Snowboarden is echt sugeei (plat Tokioos voor gaaf :))!

Week 4: Het neusje van de zalm, maar het oogje van de tonijn?

2008-02-06T00:32:00.001-08:00

Week 4 staat in het teken van rauwe walvis, 300kg wegende tonijnen, oogballen, sneeuwballen en bonen, maar eerst wat serieuzere zaken.

In de afgelopen weken blijkt het programma steeds meer tijd op te gaan slurpen, wat helaas ook de nodige vermoeidheid met zich meebrengt. Naast de lesuren, wordt zo nu en dan de lunchpauze ingeruild voor een bijeenkomst, een gastcollege tot 18:00 gegeven, een bedrijfsuitje gehouden en niet te vergeten zo’n 2 uur per dag aan huiswerk opgegeven. Daarbij wordt elk scheetje aan kennis getoetst wat leidt tot dagelijks zo’n 3 kleine testjes, en wekelijks een grote test, en een presentatietje, en deze week toevallig 2. Overigens ben ik een goede klaagmans, maar zie ik ook de mooie kanten van het geheel. Zo zijn tot nu toe de gastcolleges behoorlijk interessant, met politicoloog en hoogleraar Karel van Wolferen die de veelgeprezen “The Enigma of Japanese Power” heeft geschreven, de socioloog en directeur van het Duitse instituut voor Japanse studies Florian Coulmas die vele boeken over de Japanse maatschappij heeft geschreven en de economie expert Mr. W. Kortekaas die sinds eind jaren 60 tot kort geleden bij ABN AMRO in Tokio een hoge functie heeft bekleed. Verder wist oud-minister Mr. A. Pais, mede-oprichter van het JPP, ons onvoorbereid ook wat leuke wijsheden mee te geven. Het bedrijfsuitje naar Asahi Shinbun, de NRC van Japan, was een standaard rondleiding en daarbij best aardig. Leuk detail is dat we in de krant van de volgende ochtend, met een kleine 2 regels genoemd werden. Hupsakee in de pocket!

Maar even over die vissen, de sushi- Suzuki-san van 2 weken geleden, heeft ons uitgenodigd om ons in ’s werelds grootste vismarkt rond te leiden. Op deze markt, wordt dagelijks vanaf een uur of 3 ’s ochtends, een onvoorstelbaar grote hoeveelheid vis verhandeld om zo ongeveer heel Japan ervan te voorzien. Donderdagochtend was het zover, wekker om 4:15 en met een clubje van 5 richting de Tsukiji-vismarkt. De beste man, wacht ons al op en leidt ons in rap tempo tussen de hardwerkende vishandelaren door. Ik heb me nog nooit een zo in de weg staande toerist gevoeld, hier wordt hard gewerkt: Karretjes met 300kg wegende tonijnen worden haastig voort getrokken, slijptollen zagen ingevroren vissen in tweeen, en het terrein is vele voetbalvelden groot. Hier en daar legt de beste man uit wat we zien en krijgen we het een en ander te proeven, zoals rauwe walvis. Niks aan de hand, lekker spul, donkerrood supermals vlees. Bij de tonijnveiling mogen de toeristen op de daarvoor bestemde plaats staan om toe te kijken. Ik hoor Stephan met oprechte interesse Suzuki-san vragen waarom die lui nou eigenlijk aan het zingen zijn, waarop Suzuki-san lachend antwoordt dat dit dus de veiling is. Verder worden ook ingevroren tonijnen geveild, die in een jaartje vanuit Spanje verscheept worden, op -60oC dan wel. Om 7:00 hebben we honger en gaan we sushi eten, in een restaurant, die nog redelijk vol is, zelfs op dit tijdstip. Oke oke, voornamelijk met toeristen dan. Bij afscheid herinnert Suzuki-san ons aan zijn aanbod, om voor een luttele 3000 YEN (20 EUR) onbeperkt sushi in zijn restaurant te komen eten. Met wat vlug en casual Japans legt hij enthousiast iets uit over de betreffende zaterdag en gebaart daarbij druk met zijn handen rond zijn hoofd. Begrijpend leg ik de mede JPP-ers uit dat meneer Suzuki, met zijn groengeverfde haren, een volledige show gaat neerzetten met masker en al.

Vrijdag (1 februari) zijn we uitgenodigd voor een Science receptie met voornamelijk Nederlandse Tokionaren. Bij binnenkomst is het in de hal al redelijk druk, maar daar bleek ook de receptie gaande te zijn. Prima receptie, waarbij naast wetenschappers ook allerlei andere lui rondliep. Zo blijkt Nederland geïnteresseerd te zijn in de filebestrijding door regulering van stoplichten door de Japanse politie, waardoor hiervan ook een vertegenwoordiger rondliep. Een gesprek met deze beste en licht beschonken sergeant verwikkelt zich al snel in het Nederlandse gedoogbeleid, die ik in gebrekkig Japans heb moeten uitleggen. Dus dat zit wel snor.

Zaterdag ben ik op pad geweest naar Odaiba; een recreatieterrein met stukje strand, spelhuizen, restaurantjes, musea en een Vrijheidsbeeld. Een Vrijheidsbeeld? Ja. Tijdens de treinrit, op een monorail 15m boven de grond, is het uitzicht best stoer te noemen. Na een hoop getreuzel ben ik naar het wetenschapsmusesum Miraikan gegaan, waar ik Honda’s humanoid (menselijke robot) Asimo, nog even heb zien weglopen aan het einde van zijn laatste show die dag. Beetje jammer, maar gelukkig heb ik nog wel Sony’s Aibo (hondje) en wat andere grappen en grollen gezien.

’s Avonds is het tijd om ons stipt 17:00 te melden bij onze beste sushi-prof in zijn restaurant die hij voor deze gelegenheid heeft gesloten. Het menu is als volgt: vooraf bijzondere delicatessen, gevolgd door een berg sashimi die ik in mijn leven niet meer zo groot zal aantreffen en daarna sushi naar wens. Om even terug te komen op de gebaren van Suzuki-san, werd het nu duidelijk dat het bij de delicatesse om een kop van een 200kg wegende tuna gaat. Nog preciezer, een ovengegaarde gehalveerde tonijnenkop, waarvoor de beste man de hele middag in de keuken heeft gestaan. Deze delicatesse, die zelfs in Japan zeldzaam en daarbij bijzonder duur is, kunnen wij hoe dan ook niet weigeren en sterker nog, hij moet op. Om de spits af te bijten, laat Suzuki-san ons zien hoe we het beste kunnen opscheppen, en begint uitvoerig in de oogkas te roeren en scheppen om iedereen te voorzien van een stukje oogbal opdat niemand het lekkerste mist. Michiel, de bofkont, heeft een knapperig zwarte schijf te pakken. De smaak overigens is prima, maar de structuur van de glazige slijmerige oogbal is echt even wennen. Na de vele lekkernijen die volgden, bedankten wij Suzuki-san met stroopwafels, Haagse hopjes, tulpen en een mooie groepsfoto van de sushi-sessie op het JNI. Blij verrast rent Suzuki-san nog even naar zijn auto en komt terug met kleinigheidjes voor ons. Wat een prachtvent.

Zondag word ik wakker gebeld door Sjors, hij heeft een mooi plan met huiswerk maken in de Starbucks enzo. Een half uur later staan we buiten, in een pak sneeuw. Blijken we eerst naar de Kokyo te gaan, de gigantische Keizerlijke tuin te midden van Tokio, vergelijkbaar met New York’s Central Park, waar zich tevens de residentie van de Keizer bevindt (verstopt achter een bos weliswaar). Een prachtig gezicht onder een deken van sneeuwwitte sneeuw, maar koud en nat zonder paraplu en handschoenen. Met drijfnatte schoenen gaan we naar de dichtstbijzijnde tempel om meteen even de Setsubun mee te pikken. Vandaag, 3 februari, is de dag voor het begin van de lente, en dienen kwade geesten verdreven te worden. Goede zaak wat mij betreft. Dit wordt gedaan in een ritueel met maskers en het gooien van sojabonen, waarbij “Oni wa soto! Fuku wa uchi!” wordt gescandeerd wat zoveel betekent als “Kwade geesten, eruit! Geluk, komt erin!”. Na dit ritueel wordt het toch echt tijd om ons op te warmen in een traditioneel eettentje, waar je je natte schoenen en sokken eindelijk uit kunt trekken. Erg fijn, en zoals jullie wel begrijpen is het achteraf aantrekken van deze drek helaas ietsje minder mooi om naar uit te kijken.

Week 3: Mario & Luigi

2008-01-28T05:03:00.003-08:00

Na een activiteitrijke en tevens bomvolle week 2, leek week 3 binnen korte tijd een totale aanfluiting te worden. Tot en met vrijdag was het beklimmen van een toren, door middel van een normale lift, het enige hoogtepunt van de week, maar op de valreep hebben we binnen 24 uur nog 4 hoogaangeschreven activiteiten in de wacht weten te slepen en meteen mogen afvinken. Je begrijpt, dat dat goed voelt! :)

Zoals aangekondigd, heb ik tot en met vrijdag weinig hoogstaands meegemaakt, maar dat geeft des te meer ruimte om wat algemenere observaties uiteen te zetten. Als ik even terug mag komen op de “respect voor de sardientjes” quote uit week 1; ik vind Tokio metro gedurende de spits ont-zet-tend DRUK. Tokio metro vervoert dagelijks 8 miljoen mensen, en hoe uitgebreid het netwerk ook is, tussen 7-9 en 18-20 kun je van genieten weinig spreken. Men neme een maandagochtend, waarin men over het algemeen liever een keertje teveel snoozt dan te weinig, waardoor je tussen 8:00 en 8:30 de drukste spits van de week te pakken hebt. Hoewel elke 3 minuten een verse metro binnen komt rijden, zal deze tot aan de schuifdeuren compact volgepakt zijn. Sta je bij een gunstige deur, stappen er wel 6 mensen uit en probeer je met 12 mensen in te stappen. Een handige techniek voor de hekkensluiter is om met je rug naar de menigte te gaan staan, houd vervolgens je adem in, pak met beide handen de bovenkant van het deurgat en trek jezelf met een krachtige beweging de metro in. De deuren zullen sluiten, je ademt uit, en je kunt ontspannen met je wang tegen het raampje gaan staan. Een klein detail, heb je je armen na het instappen nog omhoog, dan moet je even wachten op een kans om die weer omlaag te doen. Maar lichtpuntjes heb je ook gewoon hoor. Je hoeft je ten eerste nergens aan vast te houden, de mensenmassa houdt je in evenwicht. En na een straffe acceleratie en twee bochten verder, is de mensenmassa enigszins losgeschud zodat je al snel een trotse eigenaar bent van zo’n 0,15 m2. Wat op zich oprecht aangenaam is, is dat die 100 man in 1 coupe muisstil is, wat de nodige irritatie voorkomt. Aankomend bij de eerste stop, waar 3 metrolijnen elkaar kruisen en daarbij veel overstappers aanlevert, staat een wachtende menigte keurig in rijen van 2 op de plaatsen waar de deuren van de metro zullen stoppen, te wachten. Hier begint het echte duwwerk. Een filmpje van deze rijen volgt binnenkort, wanneer ik uitgevogeld heb hoe ik dat hier kwijt kan. Dit filmpje heb ik overigens op een vrijdag opgenomen, zodat ik als hekkensluiter de ruimte had om mijn camera te pakken.

Woensdag (23 januari) heb ik een interview gehad met een projectleider van Hitachi Mechanical Engineering Research Lab, meneer Umekita, waarmee ik vanaf maart mee te maken ga krijgen. Bij dit gesprek waren tevens mevr. Yanagisawa en dhr. Remmelink aanwezig, die eigenlijk het grootste deel van het verhaal deden. In dit gesprek werd dhr. Umekita verteld wat JPP is, wat het doel van de stage is, en kwamen tegelijk wat praktische puntjes naar boven. Bijvoorbeeld, ik mag in spijkerbroek verschijnen en ik verhuis op 10 maart wat tevens mijn eerste werkdag is. De koffers worden van tevoren verzonden. De opdracht zal het aansturen van 2 fabrieksrobotarmen zijn, die met elkaar moeten samenwerken. Ik zal hiervoor ook Unified Modeling Language (UML) moeten gebruiken, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had. Dus na het gesprek, in mijn nette kledij, door de natte sneeuw, op zoek naar een grote boekhandel, voor een Engelstalig boek over UML. Gewoon gelukt, en JNI heeft het vergoedt, dus ik ben een tevreden mens.

’s Avonds was het tijd om met een krap budget wat eten te gaan scoren. Voor zo’n 1000-1500 YEN (6-10 EURO) ben je meestal wel het mannetje, behalve in de tent waar wij….etc. Je kent het wel, heerlijk gegeten, gegrilde schaaldieren, geflambeerde visfilets, frisse salades en vieze bitter melon, en verrassend genoeg was mijn laatste 5500 YEN, die ik wijselijk wilde uitgeven, bij deze van eigenaar gewisseld. Maar he, cultuur snuiven noemen ze zoiets! En, uiteindelijk veel Japans gesproken met een vooraf verschrikkelijk irritante dame en heer, vanwege afdwalende sigarettenrook naar mijn neusgaten gedurende het eten, maar die achteraf erg gezellig bleken.

Donderdag ben ik naar Tokyo Tower geweest! Deze lelijke toren, geïnspireerd door de Eiffeltoren, is een goeie 333m hoog, en heeft 2 observatiedecks, ter hoogte van 250m en 150m. Om even een gezegde vrijelijk te interpreteren, volgt na een sneeuwige woensdag een extreem heldere donderdag. Ideaal om over Tokio te koekeloeren. Echter, “wegens slecht weer” (lees: het waait), is de super observatiedeck gesloten zodat we 5 EURO neerleggen voor 150m. Het uitzicht echter, is er niet minder om! Laat de foto’s spreken.

Vrijdag ben ik Eduard en Rob wederom gaan fitnessen in het National Stadium. Ditmaal overdag, en met mooi weer, zodat ik omgekleed met camera en al het stadion inloop, voor wat stoere foto’s. Helaas blijkt alles te zijn afgesloten, wegens voorbereidingen voor een belangrijke wedstrijd. Even wat achtergrond over de Olympische Zomerspelen van 1964. Na een zwaar geleden Tweede Wereld oorlog, waarbij de bombardementen op Tokio vele meerdere levens heeft geeist dan beide atoombommen, wist Japan tijdens deze Spelen de hele wereld te verrassen met een hersteld en economisch florerende Tokio waarna Japan tot in begin jaren 90 de absolute economische wereldmacht leek te worden. Een indrukwekkend detail: het keizerlijk terrein gelegen in het peperdure centrum van Tokio, had destijds een grondwaarde van de gehele staat Californie. Vele Amerikaanse bedrijven werden opgekocht door Japanners zoals de Rockefeller Group in New York. Maar goed, na het spatten van de zeepbel is het flink bergafwaarts gegaan gedurende 10-15 jaar waarna Japan zich nu in een kantelpunt bevindt, volgens verscheidene experts. “Een bijzonder interessant moment om het snel veranderende Japan te aanschouwen”, herinner ik meneer Busser uit Leiden nog zeggen. Maar goed in 1964 zijn vermoedelijk de eerste fitness apparaten aangeschaft, als ik de houten blokken en gietijzeren werktuigen bekijk. Het valt me op, dat in Japan alles heel erg schoon en daarbij ook goed onderhouden is. Vandaar dat je antieke fitnessapparatuur aantreft, en 10m verderop apparatuur van 10 jaar later, en weer verderop…etc. Het lijkt wel een museum. Maar goed, waar heb ik het ook over.

Zaterdag, de grote en mooie en zonnige dag! 6:00 staat de wekker, 6:30 staan Rob, Evelien, Kirsten, Jojanneke en ik de lobby, 7:00 in de bus met de Nintendo DS en om 8:45 staan we op Fujiyama Highlands sneeuwballen te gooien. Op dit terrein staan verscheidene resorts, een pretpark, een onsen-complex (Japans badhuis) en een schaatsbaan, allemaal aan de voet van de 3776m hoge vulkaan Fuji. Op de schaatsbaan vindt de jaarlijkse Robeco-cup plaats, waar zo’n 50 Nederlanderse Tokionaren aan mee doen. Wij zijn de eersten, de baan is spekglad opgeleverd en ik lig al vrij snel verkrampt op het ijs na een fraaie slippartij. In mijn herinneringen leek schaatsen toch wat makkelijker en al helemaal op kunstschaatsen. Gelukkig zijn er al snel vorderingen zichtbaar en waag ik me op de echte Noren. Mijn topsnelheid van 6 km/u wordt tijdelijk teruggeschroeft naar 3 km/u, maar ook hier zijn vorderingen merkbaar. Na een goeie bak aanmaakleut en een echt speculaasje is het tijd voor de race. Eerst de meisjes, dan de jongetjes, dan de dames en dan de heren. Ik heb de volgende slinkse tactiek beraad: niet vallen, uitrijden en mocht er iemand vallen, dan maak ik daar vol gebruik van om niet als laatste te eindigen. Erg goed plan, iemand glijdt in bocht 1 al op zijn billen, en nee, ik ben het niet *zucht*, maar helaas, al ver voordat ik bocht 1 bereik is deze meneer op zijn dooie gemak weer overeind geklommen om weer verder te schaatsen. Achtste en laatste plaats voor deze jongen. Maaar, ik mag zeker trots zijn op Rob en Kirsten die beiden tweede zijn geworden! Na de race is er snert, broodje kroket en knakworsten. Gulle jongen die ik ben, deelt zijn kroket met broek en jas, en slimme jongen die ik ben, gebruikt een knalrode servet om het op te poetsen.

Bij het verlaten van de schaatsbaan, rond 14:00, staat een gigantische achtbaan verleidelijk naar mij te kijken. Enkele momenten later, zitten Evelien Rob en ik, 80m hoog, verleidelijk naar de schaatsbaan te kijken, alvorens eindeloos en snoeihard naar beneden te razen. Met 3:36 minuut, een lange adrenalinerijke rit.
Tijd voor de onsen. Man en vrouw wordt gescheiden, bij kleedkamer 1 trek je je zwembroek aan met daar overheen een gewaad, bij kleedkamer 2 blijkt de zwembroek overboden te zijn want iedereen is poedeltje naakt. Voor het betreden van de baden, dien je uitgebreid te douchen. Er zijn zo’n 7 verschillende baden, met elke hun functie, en eentje buiten. Nooit gedacht dat ik ontspannen, gedurende ruim een kwartier buiten kan zitten, op een stoel, in de vrieskou. Door de sneeuw lopen op blote voeten echter, is weer net iets teveel van het goede. Onsen kort samengevat: warm-koud-heet-ijskoud-etc. Erg fijn, maar na 1,5 uur toch wel tijd om te gaan.
Hoewel de metro’s feilloos op tijd vertrekken, wist de bus een NSje te trekken. Een complete ook nog, met na vertrektijd een omroep dat de bus later komt, vervolgens de 10-15 minuten vertraging-omroep die ze niet waar kunnen maken, en uiteindelijk het vervallen van de bus omdat de volgende bus van 30 minuten later er aankomt. Ach jaa, net Nederlanders die Japanners.

Wanneer we ’s avonds rond 21:00 thuis komen, hebben we spierpijn en zijn we doodmoe. Gelukkig hebben we nog precies 1:45 uur tijd om verder in te kakken alvorens rond 22:45 te verzamelen voor het nerdfeest waar we een week van tevoren kaartjes voor hebben gehaald. Thijs is jarig, en het unieke Famicom feest willen we niet missen, dus geen gezeur maar gaan! Famicom is een afkorting van Family Computer, wat de Japanse benaming voor de spelcomputer van Nintendo is. Thema van het feest is dan ook het retro Nintendo gevoel, met 8 bits melodietjes, creatieve bliepjes, dromerige synthesizers, en nostalgische 8 bits beelden; in een woord, geweldig! Dit feest is overigens al dagen van tevoren uitverkocht, en zoals verwacht waren er vele nerds, maar ook verrassend veel dames. Bij het Mario Bros 1 toernooi weten Sjors en Eduard de eer van de Nederland hoog te houden door in level 1, bij respectievelijk het eerste en het tweede beestje, af te raken. Wanneer we de echte Mario & Luigi tegenkomen is de avond compleet. We pakken de eerste trein van 4:30 terug, om 5:00 lopen we het hotel binnen en om 5:01 lig ik diep te slapen.

Zondag is terecht een dag van niks doen, en al helemaal na gisteren. Wanneer ik rond 12:30 opsta en rond 13:30 klaar ben met douchen en mijn instant noodles naar binnen heb gewerkt, besef ik dat de dag zich al in redelijk vergevorderd stadium bevindt. Lichtelijk beduusd bedenk ik dat iedereen ondertussen wel op pad zal zijn, totdat ik wat stemmen hoor. Ik hang even uit het raam en zie Sjors met Rene buitenraams communiceren. Ik besluit mijn steentje bij te dragen met een pakkende tekst. Al snel schieten er, als een slecht poppenkastspel betaamt, allerlei hoofdjes uit de ramen en blijkt heel JPP in zijn hotelkamertje te stinken. Een erg grappig aangezicht en een moment later worden er alweer snoepjes gegooid. Mooi leven is dit. De middag vordert zich met Sjors Eduard Rene en ik in de Starbucks voor vele uren koffie en huiswerk. Maar, natuurlijk met als inkomertje pauze-element en afsluiter, Bomberman tegen elkaar op de DS. Aangenaam prettig middagje, en nog nuttig ook.

Week 2: Carnaval & Gadgets

2008-01-21T06:23:00.000-08:00

Week 2 is inmiddels 8 dagen oud, dus is het weer tijd voor een blog dacht ik zo. Voor diegenen die mijn lappen tekst ietwat te uitgebreid vinden, volgt hier een samenvatting. Week 2 in een notendop: Van sushi-man tot sumo-worstelaar, van kimono tot manga-fan-verkleedpartijtjes, ik heb ze gezien. Van TV-studio tot de Nederlandse ambassade, van het Meiji heiligdom tot het Olympisch Stadion, ik ben er geweest. Gadgets? Inmiddels ben ik een digitale camera, UMTS mobiele telefoon en een Nintendo DS rijker, maar onvermijdelijk ook weer de nodige centen armer. En dan nu, het echte werk.

Vorige week maandag (14 januari) is meneer Suzuki, een professionele sushi-chef, langsgekomen om zijn geroemde kunsten te vertonen: sushi maken natuurlijk. Dhr Remmelink liep deze beste man enkele jaren geleden tegen het lijf in het openbare gebouw waar het JNI zich bevindt. Er was een verdieping beneden namelijk een sushi-chef bijeenkomst georganiseerd. Meneer Remmelink is dan ook niet de flauwste en nodigt deze beste man vervolgens elk jaar uit, om in het JNI voor de hele groep, de aller verste sushi te bereiden. Zijn verschijning, een 50 jarige man met groen geverfd haar, deed geen afbreuk aan zijn kwaliteiten. In de tijd dat jij je gewenste otoro uitspreekt, heeft hij hem in elkaar gedraaid. Je hebt dan overigens de duurste sushi te pakken. In Tokio wordt voor dit vetste deel van de tonijn zo’n 20 EURO neergelegd, voor 1 stuks sushi. Andere delicatessen zoals de St. Jacobsschelp, de zee-egel, zalmeitjes en zalm waren ook aanwezig. Buikje rondgegeten.

Deze maandag overigens, was seiji-no-hi, oftewel, de ”coming of age”-dag. Oftewel, elke 20-jarige heeft een belangrijk punt in zijn of haar leven bereikt, 20 jaar worden. Wat is hier nou zo leuk aan? De Japanners hebben namelijk een vrije dag, maar wij niet. Wij hebben echter wel de kans, om eindelijk vele kimono’s te zien! Je kunt je misschien wel voorstellen, dat anno 2008, niet elke dame elke dag in kimono verschijnt. Los van dat je voor het aantrekken ervan, pakweg een uurtje moet investeren, en het daarbij niet eens alleen voor elkaar krijgt, kost zo’n stuk kledij al snel 1000-1500 EURO. Dat is overigens niet hetzelfde kledingstuk die je bij feestwinkel het Snabbeltje haalt.

Dinsdag zijn we na de les, met bijna de gehele groep, naar een sumo toernooi gegaan. Het sumo toernooi is de zondag ervoor van start gegaan en vindt plaats in het sumo stadion Ryogoku Kokugikan. Kaartjes vanaf 20 EURO, buitenste ring, helemaal boven ing. De echte fans zitten natuurlijk dichterbij, maar schromen ook niet om honderden euro’s op tafel te leggen. Sumo is een mooie sport, met dikke mensen. Natuurkundig bekeken, verwacht je een traag schouwspel, maar een gemiddelde pot is binnen 10 seconden uitgespeeld. Natuurlijk heb je van tevoren de nodige rituelen, je kunt bijvoorbeeld ogenschijnlijk je tegenstander dissen, door wanneer je beiden klaarstaat, vlak voordat je van start wilt gaan, toch maar om te draaien en op je benen kletsend weg te lopen. Als je dat op het goeie moment goed doet, juicht het publiek toe, en wij dus ook.

’s Avonds hebben we tussen Roppongi en Akasaka een mooie lichtjesroute gevonden die uitloopt op een veld met blauwe lichtjes. Dat vind ik nou mooi!

Woensdag zijn we naar NHK geweest, waar traditioneel de JPP-groepsfoto genomen wordt. Voor de foto moet iedereen ik pak, en bovendien bezoeken we NHK wat de grootste nationale zender is. Hier worden allerlei series, programma’s en het nieuws opgenomen. Het bijbehorende museum, echter, is een schoolreis-attractie voor dito publiek. Dus veel kleurtjes, grote knuffels a la teletubbies, maar ook een “nieuws-studio”, waarin Margreet, onze media-expert, een nieuwslezing deed die in mijn ogen nog verdomd professioneel overkwam. Verder heb ik nu eindelijk een 3D scherm gezien waar je geen bril voor nodig hebt, en dat ter grootte van een kleine bioscoopscherm.

Donderdag was eindelijk de grote dag, waaraan we alle lesuren hebben toegewijd. Eenieder heeft in bijzijn van alle stageplaats-vertegenwoordigers, zo’n 50 man, zijn zelfintroductiespeech gehouden. In Leiden waren we al begonnen met het schrijven van de speech, vervolgens is hij daar zo’n 3x aangepast in bijzijn van een docente. In Tokio komen daar nog 8 versies bij, en na 3 generale repetities zit iedereen tussen de 3 en 4 minuten met een leuk, grammaticaal correct, inhoudelijk vloeiend, Japans verhaal. Met de nodige zenuwen weet iedereen het publiek te charmeren waarna een gezellige receptie begint. Eenieder leert zijn stage begeleider(s) kennen, die van anderen en er wordt druk met visitekaartjes gewisseld. Vertegenwoordigers van o.a. Sony, Canon, Hitachi, NHK komen voorbij, maar ook van de zeer gerenomeerde architectenbureau Kuma die de nodige artistieke hoogstandjes in Tokio heeft ontworpen. Deze personen varieren van een pas aangenomen Human-Resources werknemer (die van mij), tot hooggeplaatste senior managers.

De receptie zet zich voort in de residentie van de Nederlandse ambassade, waar meneer Hamer, de ambassadeur zijn toespraak houdt. Deze residentie, de woonhuis van meneer de ambassadeur, oogt klassiek met vele luxe, en als ik er een tijdkaartje aan moet plakken, waar ik heel weinig verstand van heb, zou ik zeggen dat het 18e eeuws oogt. Het eten hier was zoals verwacht goed, en dan ben ik al een tevreden mens. Na vele uren Japans praten, wat na een goede piek een sterk neerdalende curve vormt, besluit iedereen rond 21:30 vermoeid naar huis te gaan. Ik geloof dat meneer de ambassadeur met zijn kinderen het ook laat genoeg vond trouwens.

Komen we eindelijk bij vrijdag, wanneer de eerste echte les van start is gegaan. Ja wat valt er nog te leren zou je haast denken? Nou, dat steenkolerige hakkelende Japans van ons kan natuurlijk op vele vlakken verbeterd worden. Na de lessen zijn we weer naar Akihabara gegaan, wat de game en electronica-district van Tokio is, kortweg de walhalla voor nerds. Hier is neon in overvloed, alle denkbare electronica in honderden winkels en warenhuizen verkrijgbaar, spelhalwarenhuizen ter grootte van een provinciaalse Bijenkorf, fastfoodzaken in alle soorten en maten op elke hoek, mangawinkels met meerdere verdiepingen en maid cafe´s. Maid cafe´s? Ja, hier serveren dames in een Britse maid kostuum je drankjes voor het driedubbele tarief. Kortom, heel veel mannen met een bovengemiddelde interesse in computers, in Akihabara. Maar goed, hier hebben we met veel moeite (zonder vreemdelingenregistratiepas) een mobiele telefoon abonnement af kunnen sluiten. We zitten bij dezelfde provider zodat we onderling gratis kunnen bellen en smssen. We hebben gekozen voor de allergoedkoopste actie, met bijbehorende telefoon. Blijkt de telefoon 3G te zijn, derde generatie oftewel UMTS, dus video bellen en dat soort grapjes. Leuke verrassing : ) Verder hebben we met zo´n 8 JPPers ondertussen een Nintendo DS aangeschaft, met als hoofdzakelijk doel te gebruiken als wordtank. Dit is een digitale woordenboek Japans-Engels, andersom ook, maar het mooiste is dat je via je touchscreen Kanji kan invoeren. Zo kun je snel, het Kanji schrift ontcijferen, wat vele duizenden tekens kent. Nog mooier trouwens, is draadloos met elkaar Super Mario Karten! Maar wanneer we met z´n vieren op Rene´s kamer merken dat we onbeschoft hard lachen om 2 :30 ´s nachts, besluiten we een laatste beslissende race te doen, die eindigt in een prachtige foto-finish. Met ruim 30 punten verschil wint Sjors, maar hij had ook alle 30 wedstrijden consequent veel geluk werd achteraf druk geëvalueerd. Dat Eduard met ruime achterstand verliest, vonden we niks met pech te maken hebben.

Zaterdag ben ik een m´n eentje naar het politieke hart van Tokio, Shinjuku, geweest. Hier bevinden zich de serieuze wolkenkrabbers en architecttechnisch gezien, hoogstandjes. Vanuit de 243m hoge Tokyo Metropolitan Government Offices, waarvan het ontwerp geïnspireerd is door zowel een Gotische kathedraal als een tapijt van computerchips, is er uitzicht over het gigantische Tokio. Ik heb me door ene Miklos Beems laten vertellen dat de agglomeratie een doorsnee van zo´n 80km heeft, wat de afstand tussen Eindhoven en Utrecht, of tussen Eindhoven en Maastricht evenaart. Maar goed, daar stop je dan wel 35,5 miljoen mensen in zegt Wikipedia. Daarna heb ik middels mijn nieuwe telefoon wat JPP-maatjes gevonden, en zoals het een echte Japanner betaamt, wat stickers op mijn telefoon laten aanbrengen. De functionele kant is er natuurlijk ook, aangezien de hele groep dezelfde telefoon heeft.

´s Avonds was het weer tijd voor karaoke, en hebben we met bijna de gehele groep in een Shinjuku (neon district) een goede karaoke bar opgezocht (7 verdiepingen!). Het is zaterdagavond, dus druk, maar na een half uur komt er een hok vrij waar we net met 16 man in passen. Bier komt met pitchers, te bestellen met een afstandsbediening, zodat we 3 uur later op de banken staan te schreeuwen, al dan niet met microfoon. De kroonluchters hangen te bungelen, pretoogjes hier, schatergelach daar, mooie avond! Rond 2 uur besluit het merendeel naar huis te gaan, maar Sjors Eduard Stephan en ik zijn wel benieuwd hoe een club hier nou uitziet. Na een fikse entree staan we in de Womb, “lijkt een beetje op de borrelkelder van de studentenverening“ hoor ik Stephan al zeggen. Na wat langere tijd, voelen we de goede sfeer, blijkt de muziek goed te zijn, en na nog wat langere tijd horen we dat er nog 3 verdiepingen zijn. Prima avondje, eindigt in een taxi, die ons halverwege bij de Mac afzet, keurig 10 minuten wacht, waarna we met allerlei zakjes eten terug komen, en ons naar het hotel brengt. Sjors informeert Eduard en mij over de traditie “keren“, en we lopen Michiels kamer binnen. De stakker had z´n deur niet op slot gedaan. Hop lamp aan, bed op z´n zijkant, we zien Michiel met een grijns van “goeie actie jongens“ langzaam van zijn bed glijden, wij lachen, en weg zijn wij. Twee deuren verderop blijkt Kanji Rob eveneens zijn deur niet op slot te hebben gedaan, waarna blijkt dat het herhalen van de grap nog steeds leuk is. Als we het hem de volgende dag niet verteld hadden, zat hij nog steeds in de waan dat het een droom was, geweldig.

Gisteren ben ik met Stephan naar de befaamde Harajuku Bridge geweest. Op deze brug verzamelen zich elke zondag, mits beetje fatsoenlijk weer, allerlei tieners verkleed als hun favoriete (manga) – held, met vaak een Gothic tintje. Je kunt ze ook goed vergelijken met de alto´s. Verder zijn hier wat vage lui die zingen, kunstjes doen, tekeningen en schilderijen verkopen en een dansje wordt ook nog wel eens weggegeven. Het ziet er erg leuk en gezellig uit, ook een beetje gek, maar waar je vooral gek van wordt zijn de toeristen die hier op af komen en ongegeneerd foto´s neemt van personen zonder van te voren even te vragen, en als het kan van een meter afstand. Verder zijn we naar de Meiji shrine oftewel het Meiji heiligdom geweest. Dit is een groot park, met een flinke tempel en de bijbehorende portalen, een plein, wat heilig water, etc. Niet dat ik heilig ben, maar voor de vorm toch een muntje geworpen. ´s Avonds heb ik mijn Japanse oma gebeld, die erg blij was om mij te spreken en zich erop verheugd dat ik langskom. Van mij kant uit is dat ook volledig insgelijks!

Vandaag (maandag 21 januari) voelde ik nog eventjes aan mijn papperige armpjes, alvorens ik besloot om met Eduard en Rob een fitness centrum op te zoeken. De locatie is super! De ruimte onder de zitring van het Olympisch Stadion, is volledig ingericht voor fitness activiteiten, met verschillende zalen voor zaken als aerobics en yoga bijvoorbeeld. Het mooie is, je mag ook de atletiekbaan van het Olympisch Stadion gebruiken om te joggen! In deze fitness aangelegenheid is mij de zeer uitgebreide zorg voor hygiene erg opgevallen. Aangezien ik weinig meer gewend ben dan de stinkende Topfit van Wim Bevers, viel mijn mond open toen ik merkte dat je niet met je buitenschoenen de kleedkamer mag betreden. Verder ziet het douchehok eruit als een volwaardige badkamer, er blijkt in de gigantische fitnessruimte geen stofje te vinden en heb je naast elk apparaat een kokertje met een vochtig doekje om het apparaat na gebruiken te poetsen. Mij verras je niet als je zegt dat dat doekje elk uur vervangen wordt. Wat nog meer opvalt, is de stilte. Iedereen is stil, de muziek staat op ontbijttafelniveau, en bellen is verboden. Dit is een behoorlijke tegenstelling met de bokkende hardhouse van X–FM bij Topfit. Genoeg over Topfit, ik ga in bad zitten en lekker slapen. De foto´s volgen snel.

Groetjes,
Koos

P.S. Wegens onhandigheid dezer zijde, was het plaatsen van een reactie bijzonder zwaar en lastig werk. Na wat simpele, vederlichte tikjes heb ik dit weten aan te passen, zodat je nu geen excuus meer hebt ;)

Week 1: Respect voor de sardientjes

2008-01-13T05:24:00.001-08:00

Hallo allen!
Ik ben afgelopen dinsdag (9 januari) zonder enig tegenslag aangekomen in Tokio. Wij, van het JPP (Japan Prizewinners Programme) zijn inmiddels gevestigd in het Asia Kaikan hotel, met ietwat krappe maar prima kamertjes, en een uitgebreid ontbijt die voor ons gratis is. Ik zal even mijn kamer beschrijven: een rechthoek van zegge 2,5m bij 4m, met een ingebouwde douche/toilet/kledingkast-kabine dat 1,5m bij 2m in beslag neemt. Wat we overhouden is ruimte voor een bed, een bureau ter grootte van 3 laptops en een gangpad wat met 2 koffers ook als vol beschouwd mag worden. Desalnietemin heb ik een koelkastje, een toilet met ingebouwde omgedraaide douchekop, een badkuip waar je in kan zitten en internet. De locatie van het hotel, waarvan ik Ginza had verwacht, ligt in het rustigere Akasaka. Hier staan relatief veel woonhuizen en wooncomplexen. De Ginza-metrolijn ligt op 3 minuutjes lopen en een kleine 10 minuutjes later sta in je hartje Ginza wat mij in eerste instantie veel deed denken aan the 5th Avenue in New York. Indrukwekkend, veel luxe, veel mooie en originele gebouwen, veel mensen, veel taxi's; alsof ik in een grote stad rondloop.

De eerste dagen hebben de nodige bijeenkomsten gehad, waarin mr Remmelink (directeur JNI) het een en ander heeft uitgelegd over van alles en nog wat. Het Japan-Nederland Instituut JNI zit gevestigd nabij Ginza en zit op de derde verdieping van een algemeen gemeentegebouw en bestaat een "lesruimte" en een aantal administratieruimtes met opvallend veel stapels papierwerk. We hebben ons laten vertellen dat een doorsnee Japanse kantoorruimte er ook zo uit ziet.

Woensdagochtend hebben we ons geregistreerd bij de "vreemdelingenpolitie" zodat we eind januari een officiele legitimatie kunnen ophalen voor bijvoorbeeld het openen van een bankrekening of het afsluiten van een telefoonrekening (ook prepaid moet met deze legitimatie).
Deze middag hebben we kennis gemaakt met onze docentes die net als in Leiden bijzonder vriendelijk en relaxed zijn. Andere personen waarmee we veel te maken krijgen zijn mevr Yanagisawa, die voor ons het voornamelijk werk verricht om de stages te regelen, en mevr Miyazaki die ons meeneemt naar uitstapjes en bij wie we altijd terecht kunnen.

's Avonds zijn we in neondisctrict Shibuya naar een karaoke-bar geweest. Kort samensgevat: echt geweldig! Wat langer samengevat: je huurt een hok, met plaats voor 5, TV-scherm, 2 afstandsbedieningen met touchscreen waarmee je je nummers kunt uitkiezen, 2 microfoons en een telefoon. Via deze telefoon bestel je je biertje en snacks, wat overigens ook gewoon werkt zonder het valse geschreeuw van je maatjes zachter te zetten, dan herhaal je maar een paar keer meer. 1 uur is voldoende werd ons verteld, maar na 2 uur wilden we eigenlijk nog doorgaan maar was het beter om te gaan.

Donderdag zijn we gestart met een testenreeks gelijkend aan het Japan Language Proficiency Test 3 (JLPT 3) die we 2,5 weken geleden in Leiden hebben gemaakt. Aan de hand hiervan, en dus niet aan de 300 testen die we in Leiden hebben gemaakt, worden de klassen ingedeeld. Met jetlag en 2,5 week woordjes vergeten is deze test door iedereen verrassend goed gemaakt, waar de docentes vrolijk van waren. Ook hier horen we dat we in 12 jaar tijd veruit de beste groep zijn. Prima toch? Om die reden zijn we 's middags vrij en lopen we lukraak door Tokio heen. Aan het prachtige straatbeeld valt mij het volgende op. Heel veel netgeklede mensen, voornamelijk in pak en mantelpak of iets modieus, sporadisch een dame in kimono, een kleurrijke punktiener en geen zwervers. Overigens zijn er op het oog nauwelijks buitenlanders en als je er eentje ziet valt ie wel erg op. Verder zijn er opvallend weinig prullenbakken, maar 0,0 vuil / papiertjes / peukresten op de grond. Veel hypermoderne gebouwen, maar ook veel oudere, soms wat traditionelere gebouwen. De skyline is niet bijzonder hoog, maar wel wijdverspreid. En dan de manier van reclame, heel anders dan in het Westen, met veel kleuren, vrolijke deuntjes; het zou in Nederland kitscherig staan, maar hier pas het totaal in het beeld en het prikkeld, op een goede manier. Oke.

Overigens heb ik inmiddels ook een interview gehad met mr Remmelink en Yanagisawa-san waarin ik wat meer informatie krijg over de stage. Dit gesprek is van iedereen het kortst, maar het geval was het moeilijkst, begon Yanagisawa-san. Dit betekent dat mijn stageonderzoek duidelijk en geregeld is (aansturen van 2 robotarmen van een fabrieksrobot die met elkaar moeten samenwerken), slaapplaats ook (dormitory), maar dat mijn locatie bagger is aangezien ik met de express-trein 2uur van Tokio zit, en na een retourtje 8000 YEN lichter (50 euro). Aangezien ik woensdags naar het JNI moet, krijg ik die retourtjes vergoed. In het weekend krijg ik niks vergoed, maar volgens hun berekening zal ik wanneer ik maandelijks 2x naar Tokio kom net zoveel kwijt als de rest. Hoe dan ook, mocht ik aantoonbaar niet rondkomen, is er het een en ander te corrigeren. Ben benieuwd.

Vrijdag ben ik 's ochtends om 2:30 opgestaan, he, dan heb je tenminste nog wat aan je dag ;) nee, meneer jetlag trok mijn oogjes open en gunde mij geen slaap meer. Tegen 7u, wanneer het ontbijt begint heb ik natuurlijk gigantische honger, dus na 2 boterhammen scrambled eggs, bacon en worst besluit ik nog 2 kommen rijst, 2 zalmmoten een bord sla, een banaan en 2 manderijen naar binnen te werken. De andere JPP-ers waren trots op mij. Nee onzin, die hadden met hun slaperige oogjes natuurlijks niks in de gaten. Maar goed, zo'n dag is best lang en vermoeiend. Maar ja, als iedereen besluit in Roppongi (het stapcentrum van Tokio) te gaan eten en stappen dan ben ik er gewoon bij. We eten in een uiterst hip en redelijk duur restaurant waar wij een toast uitbrengen op de Nederlandse belastingbetaler, die ons deze middag ons maandelijkse bedrag van 150000 YEN met een straatwaarde van zo'n 930 EURO in een envelopje heeft uitbetaald. Asahi bier is lekker, sushi vooraf ook, en pasta als hoofdgerecht een lekkere en stevig bodem. Daarna op stap. Sjors besluit in een verloren moment zonder enige aanleiding op mij te klimmen. Dat wil zeggen, ik sta buiten nietsvermoedend te niksen en een moment later zit een 1.90m lange 85 kg wegende Sjors zonder enige hulpmiddel in mijn nek. Best lache hoor. Even later staan we in een bar, die mij eigenlijk een beetje tegenviel, met een aantal stoere Amerikanen. Deze bar zal wel in een Amerikaanse reisgids worden genoemd, aangezien een van de bartenders en een uitsmijters ook Amerikaans is. Allemaal leuk en aardig, maar na een gezellig avondje besluit de Amerikaanse uitsmijter mij en nog iemand van ons eruit te gooien. Ik heb al 5 minuten geen glas bier in mijn hand, is de reden, net als de andere 80% van de bar. Maar goed, we wilden toch al gaan en laten de niet al te grote bar met 18 man minder achter.

Zaterdag, wekker weer om 7:30, we gaan naar een aardbevingcentrum van de Tokiose brandweer. Best leuk is dit :) We krijgen eerst een 3D film te zien, daarna moeten we in een berookte kantoorruimte de nooduitgang zien te vinden, en vervolgens zitten we in een aardbevingsimulator. 7.0 op de schaal van Richter trilt best hard en we worden geacht met z'n 4en onze koppen onder de tafel te houden. De sporadisch licht verstrooid ogende arts in wording, Kanji Rob, duikt erg fanatiek onder de tafel zodat Michiel er niet meer onder past. Dus in deze uiterst serieuze oefening, waarin Kanji Rob z'n best doet zich vast te houden besluit Michiel maar wat ongein uit te gaan halen en begint met z'n knokkels over Rob's bol te aaien. Zoiets vind ik altijd wel mooi en kan me dan ook niet meer inhouden. Dus ook met 7.0 op schaal van Richter kun je gewoon gaan klooien. En Kanji Rob kan dit ook alleen maar waarderen, wat een prachtvent.

's Middags Akihabara geweest, wat de electronicadistrict van Tokio is. Alle bedenkbare electronica is hier op elke denkbare verdieping en 6000-voud te krijgen, en ook de retro sega en nintendospellen zijn hier verkrijgbaar. De prijzen zijn echter erg vergelijkbaar met Nederland, met uitzondering van de Wii (EUR 150) en PS3 (EUR250) die spotgoedkoop zijn.

Zondags (vandaag) zijn we met een stel naar een of andere gigantische autobeurs te gaan. Het is voor mij de eerste keer dat ik naar zoiets ga, auto's interesseren mij namelijk geen drol. Toch vond ik het een geslaagd plan. Het was een redelijke rit met de trein en zagen zo het een en ander. Eenmaal aangekomen kwamen we bij 3 enorme zalen volgestopt met auto's, pitspoezen, lichtjes, muziek, eettentjes, en nog veel meer publiek. Opvallend is, dat een groot deel van het publiek geen foto's maakt van de auto's, maar van de bijbehorende dames die naar mijn inschatting redelijk vooraan stonden toen god aan het uitdelen was. Had telegraaf.nl toch gelijk, dat is het enige waar het om draait.

Morgen beginnen langzaamaan de lessen en zullen we weer elke ochtend in de overvolle metro's moeten proppen. Respect voor de sardientjes.

Tot zover mijn observaties in Tokio,
Koos

Waar ben ik nou helemaal mee bezig?

2008-01-13T03:41:00.000-08:00

Begin 2007 heb ik me ingeschreven voor het Japan Prijswinnaars Progamma, kortweg JPP. Dit is een beurs van de overheid die de Nederlandse samenwerking met Japan wilt versterken. De visie is om een selecte groep afgestudeerden, die potentieel leidende posities in de Nederlandse bedrijfsleden gaan bekleden, een unieke Japan-ervaring mee te geven zodat zij in de toekomst gemakkelijker met de culturele en taal barrières zullen omgaan. http://www.jpp-japan.nl/

Na verschillende interviews en een talentest ben ik met 19 anderen geselecteerd om hieraan deel te mogen nemen. 1 ervan is echter voor de start op 1 september afgehaakt vanwege een aantrekkelijk aanbod op de banenmarkt.

Van 1 september t/m 4 januari hebben we op de Universiteit van Leiden een intensief programma gevolgd om een basis van de Japanse taal en de politieke / economische en culturele achtergronden te leren. In deze periode heeft 1 persoon helaas moeten afhaken. Aan het eind heeft iedereen Japan Language Proficiency Test 4 gehaald en 75% van de groep ook JLPT 3.

Van 8 januari t/m 31 juli zet het programma zich voort in Japan. In januari en februari zitten we in een hotel vlakbij het centrum van Tokio waar we veel cultuur moeten gaan verkennen en nog verder Japanse taallessen krijgen. Eind februari gaan we voor een week naar het Kansai gebied, naar o.a. Kyoto (oude hoofdstad van Japan), Nara en Osaka, om daar het traditionelere Japan te kunnen zien. In maart beginnen de stages aansluitend bij ieders afstudeerrichting. Tijdens deze stage zal je erg afhangen van je kennis van de Japanse taal en zal deze nog meer verbeteren. Eind juli zullen we ongeveer 10 dagen vrij krijgen om in Japan rond te reizen.

In augustus gaan we ons voorbereiden op de eindpresentatie die op 31 augustus door hoge gasten zullen worden bezocht. Het bestuur, o.a. bestaande uit oud-premier van Agt en oud-politicus Pais en de ambassade zullen deze presentatie bijwonen. Na het afsluiten ontvangen wij onze certificaten en mogen we een gat in de lucht springen.