Week 3: Mario & Luigi

Na een activiteitrijke en tevens bomvolle week 2, leek week 3 binnen korte tijd een totale aanfluiting te worden. Tot en met vrijdag was het beklimmen van een toren, door middel van een normale lift, het enige hoogtepunt van de week, maar op de valreep hebben we binnen 24 uur nog 4 hoogaangeschreven activiteiten in de wacht weten te slepen en meteen mogen afvinken. Je begrijpt, dat dat goed voelt! :)

Zoals aangekondigd, heb ik tot en met vrijdag weinig hoogstaands meegemaakt, maar dat geeft des te meer ruimte om wat algemenere observaties uiteen te zetten. Als ik even terug mag komen op de “respect voor de sardientjes” quote uit week 1; ik vind Tokio metro gedurende de spits ont-zet-tend DRUK. Tokio metro vervoert dagelijks 8 miljoen mensen, en hoe uitgebreid het netwerk ook is, tussen 7-9 en 18-20 kun je van genieten weinig spreken. Men neme een maandagochtend, waarin men over het algemeen liever een keertje teveel snoozt dan te weinig, waardoor je tussen 8:00 en 8:30 de drukste spits van de week te pakken hebt. Hoewel elke 3 minuten een verse metro binnen komt rijden, zal deze tot aan de schuifdeuren compact volgepakt zijn. Sta je bij een gunstige deur, stappen er wel 6 mensen uit en probeer je met 12 mensen in te stappen. Een handige techniek voor de hekkensluiter is om met je rug naar de menigte te gaan staan, houd vervolgens je adem in, pak met beide handen de bovenkant van het deurgat en trek jezelf met een krachtige beweging de metro in. De deuren zullen sluiten, je ademt uit, en je kunt ontspannen met je wang tegen het raampje gaan staan. Een klein detail, heb je je armen na het instappen nog omhoog, dan moet je even wachten op een kans om die weer omlaag te doen. Maar lichtpuntjes heb je ook gewoon hoor. Je hoeft je ten eerste nergens aan vast te houden, de mensenmassa houdt je in evenwicht. En na een straffe acceleratie en twee bochten verder, is de mensenmassa enigszins losgeschud zodat je al snel een trotse eigenaar bent van zo’n 0,15 m2. Wat op zich oprecht aangenaam is, is dat die 100 man in 1 coupe muisstil is, wat de nodige irritatie voorkomt. Aankomend bij de eerste stop, waar 3 metrolijnen elkaar kruisen en daarbij veel overstappers aanlevert, staat een wachtende menigte keurig in rijen van 2 op de plaatsen waar de deuren van de metro zullen stoppen, te wachten. Hier begint het echte duwwerk. Een filmpje van deze rijen volgt binnenkort, wanneer ik uitgevogeld heb hoe ik dat hier kwijt kan. Dit filmpje heb ik overigens op een vrijdag opgenomen, zodat ik als hekkensluiter de ruimte had om mijn camera te pakken.

Woensdag (23 januari) heb ik een interview gehad met een projectleider van Hitachi Mechanical Engineering Research Lab, meneer Umekita, waarmee ik vanaf maart mee te maken ga krijgen. Bij dit gesprek waren tevens mevr. Yanagisawa en dhr. Remmelink aanwezig, die eigenlijk het grootste deel van het verhaal deden. In dit gesprek werd dhr. Umekita verteld wat JPP is, wat het doel van de stage is, en kwamen tegelijk wat praktische puntjes naar boven. Bijvoorbeeld, ik mag in spijkerbroek verschijnen en ik verhuis op 10 maart wat tevens mijn eerste werkdag is. De koffers worden van tevoren verzonden. De opdracht zal het aansturen van 2 fabrieksrobotarmen zijn, die met elkaar moeten samenwerken. Ik zal hiervoor ook Unified Modeling Language (UML) moeten gebruiken, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had. Dus na het gesprek, in mijn nette kledij, door de natte sneeuw, op zoek naar een grote boekhandel, voor een Engelstalig boek over UML. Gewoon gelukt, en JNI heeft het vergoedt, dus ik ben een tevreden mens.

’s Avonds was het tijd om met een krap budget wat eten te gaan scoren. Voor zo’n 1000-1500 YEN (6-10 EURO) ben je meestal wel het mannetje, behalve in de tent waar wij….etc. Je kent het wel, heerlijk gegeten, gegrilde schaaldieren, geflambeerde visfilets, frisse salades en vieze bitter melon, en verrassend genoeg was mijn laatste 5500 YEN, die ik wijselijk wilde uitgeven, bij deze van eigenaar gewisseld. Maar he, cultuur snuiven noemen ze zoiets! En, uiteindelijk veel Japans gesproken met een vooraf verschrikkelijk irritante dame en heer, vanwege afdwalende sigarettenrook naar mijn neusgaten gedurende het eten, maar die achteraf erg gezellig bleken.

Donderdag ben ik naar Tokyo Tower geweest! Deze lelijke toren, geïnspireerd door de Eiffeltoren, is een goeie 333m hoog, en heeft 2 observatiedecks, ter hoogte van 250m en 150m. Om even een gezegde vrijelijk te interpreteren, volgt na een sneeuwige woensdag een extreem heldere donderdag. Ideaal om over Tokio te koekeloeren. Echter, “wegens slecht weer” (lees: het waait), is de super observatiedeck gesloten zodat we 5 EURO neerleggen voor 150m. Het uitzicht echter, is er niet minder om! Laat de foto’s spreken.

Vrijdag ben ik Eduard en Rob wederom gaan fitnessen in het National Stadium. Ditmaal overdag, en met mooi weer, zodat ik omgekleed met camera en al het stadion inloop, voor wat stoere foto’s. Helaas blijkt alles te zijn afgesloten, wegens voorbereidingen voor een belangrijke wedstrijd. Even wat achtergrond over de Olympische Zomerspelen van 1964. Na een zwaar geleden Tweede Wereld oorlog, waarbij de bombardementen op Tokio vele meerdere levens heeft geeist dan beide atoombommen, wist Japan tijdens deze Spelen de hele wereld te verrassen met een hersteld en economisch florerende Tokio waarna Japan tot in begin jaren 90 de absolute economische wereldmacht leek te worden. Een indrukwekkend detail: het keizerlijk terrein gelegen in het peperdure centrum van Tokio, had destijds een grondwaarde van de gehele staat Californie. Vele Amerikaanse bedrijven werden opgekocht door Japanners zoals de Rockefeller Group in New York. Maar goed, na het spatten van de zeepbel is het flink bergafwaarts gegaan gedurende 10-15 jaar waarna Japan zich nu in een kantelpunt bevindt, volgens verscheidene experts. “Een bijzonder interessant moment om het snel veranderende Japan te aanschouwen”, herinner ik meneer Busser uit Leiden nog zeggen. Maar goed in 1964 zijn vermoedelijk de eerste fitness apparaten aangeschaft, als ik de houten blokken en gietijzeren werktuigen bekijk. Het valt me op, dat in Japan alles heel erg schoon en daarbij ook goed onderhouden is. Vandaar dat je antieke fitnessapparatuur aantreft, en 10m verderop apparatuur van 10 jaar later, en weer verderop…etc. Het lijkt wel een museum. Maar goed, waar heb ik het ook over.

Zaterdag, de grote en mooie en zonnige dag! 6:00 staat de wekker, 6:30 staan Rob, Evelien, Kirsten, Jojanneke en ik de lobby, 7:00 in de bus met de Nintendo DS en om 8:45 staan we op Fujiyama Highlands sneeuwballen te gooien. Op dit terrein staan verscheidene resorts, een pretpark, een onsen-complex (Japans badhuis) en een schaatsbaan, allemaal aan de voet van de 3776m hoge vulkaan Fuji. Op de schaatsbaan vindt de jaarlijkse Robeco-cup plaats, waar zo’n 50 Nederlanderse Tokionaren aan mee doen. Wij zijn de eersten, de baan is spekglad opgeleverd en ik lig al vrij snel verkrampt op het ijs na een fraaie slippartij. In mijn herinneringen leek schaatsen toch wat makkelijker en al helemaal op kunstschaatsen. Gelukkig zijn er al snel vorderingen zichtbaar en waag ik me op de echte Noren. Mijn topsnelheid van 6 km/u wordt tijdelijk teruggeschroeft naar 3 km/u, maar ook hier zijn vorderingen merkbaar. Na een goeie bak aanmaakleut en een echt speculaasje is het tijd voor de race. Eerst de meisjes, dan de jongetjes, dan de dames en dan de heren. Ik heb de volgende slinkse tactiek beraad: niet vallen, uitrijden en mocht er iemand vallen, dan maak ik daar vol gebruik van om niet als laatste te eindigen. Erg goed plan, iemand glijdt in bocht 1 al op zijn billen, en nee, ik ben het niet *zucht*, maar helaas, al ver voordat ik bocht 1 bereik is deze meneer op zijn dooie gemak weer overeind geklommen om weer verder te schaatsen. Achtste en laatste plaats voor deze jongen. Maaar, ik mag zeker trots zijn op Rob en Kirsten die beiden tweede zijn geworden! Na de race is er snert, broodje kroket en knakworsten. Gulle jongen die ik ben, deelt zijn kroket met broek en jas, en slimme jongen die ik ben, gebruikt een knalrode servet om het op te poetsen.

Bij het verlaten van de schaatsbaan, rond 14:00, staat een gigantische achtbaan verleidelijk naar mij te kijken. Enkele momenten later, zitten Evelien Rob en ik, 80m hoog, verleidelijk naar de schaatsbaan te kijken, alvorens eindeloos en snoeihard naar beneden te razen. Met 3:36 minuut, een lange adrenalinerijke rit.
Tijd voor de onsen. Man en vrouw wordt gescheiden, bij kleedkamer 1 trek je je zwembroek aan met daar overheen een gewaad, bij kleedkamer 2 blijkt de zwembroek overboden te zijn want iedereen is poedeltje naakt. Voor het betreden van de baden, dien je uitgebreid te douchen. Er zijn zo’n 7 verschillende baden, met elke hun functie, en eentje buiten. Nooit gedacht dat ik ontspannen, gedurende ruim een kwartier buiten kan zitten, op een stoel, in de vrieskou. Door de sneeuw lopen op blote voeten echter, is weer net iets teveel van het goede. Onsen kort samengevat: warm-koud-heet-ijskoud-etc. Erg fijn, maar na 1,5 uur toch wel tijd om te gaan.
Hoewel de metro’s feilloos op tijd vertrekken, wist de bus een NSje te trekken. Een complete ook nog, met na vertrektijd een omroep dat de bus later komt, vervolgens de 10-15 minuten vertraging-omroep die ze niet waar kunnen maken, en uiteindelijk het vervallen van de bus omdat de volgende bus van 30 minuten later er aankomt. Ach jaa, net Nederlanders die Japanners.

Wanneer we ’s avonds rond 21:00 thuis komen, hebben we spierpijn en zijn we doodmoe. Gelukkig hebben we nog precies 1:45 uur tijd om verder in te kakken alvorens rond 22:45 te verzamelen voor het nerdfeest waar we een week van tevoren kaartjes voor hebben gehaald. Thijs is jarig, en het unieke Famicom feest willen we niet missen, dus geen gezeur maar gaan! Famicom is een afkorting van Family Computer, wat de Japanse benaming voor de spelcomputer van Nintendo is. Thema van het feest is dan ook het retro Nintendo gevoel, met 8 bits melodietjes, creatieve bliepjes, dromerige synthesizers, en nostalgische 8 bits beelden; in een woord, geweldig! Dit feest is overigens al dagen van tevoren uitverkocht, en zoals verwacht waren er vele nerds, maar ook verrassend veel dames. Bij het Mario Bros 1 toernooi weten Sjors en Eduard de eer van de Nederland hoog te houden door in level 1, bij respectievelijk het eerste en het tweede beestje, af te raken. Wanneer we de echte Mario & Luigi tegenkomen is de avond compleet. We pakken de eerste trein van 4:30 terug, om 5:00 lopen we het hotel binnen en om 5:01 lig ik diep te slapen.

Zondag is terecht een dag van niks doen, en al helemaal na gisteren. Wanneer ik rond 12:30 opsta en rond 13:30 klaar ben met douchen en mijn instant noodles naar binnen heb gewerkt, besef ik dat de dag zich al in redelijk vergevorderd stadium bevindt. Lichtelijk beduusd bedenk ik dat iedereen ondertussen wel op pad zal zijn, totdat ik wat stemmen hoor. Ik hang even uit het raam en zie Sjors met Rene buitenraams communiceren. Ik besluit mijn steentje bij te dragen met een pakkende tekst. Al snel schieten er, als een slecht poppenkastspel betaamt, allerlei hoofdjes uit de ramen en blijkt heel JPP in zijn hotelkamertje te stinken. Een erg grappig aangezicht en een moment later worden er alweer snoepjes gegooid. Mooi leven is dit. De middag vordert zich met Sjors Eduard Rene en ik in de Starbucks voor vele uren koffie en huiswerk. Maar, natuurlijk met als inkomertje pauze-element en afsluiter, Bomberman tegen elkaar op de DS. Aangenaam prettig middagje, en nog nuttig ook.