Week 2: Carnaval & Gadgets

Week 2 is inmiddels 8 dagen oud, dus is het weer tijd voor een blog dacht ik zo. Voor diegenen die mijn lappen tekst ietwat te uitgebreid vinden, volgt hier een samenvatting. Week 2 in een notendop: Van sushi-man tot sumo-worstelaar, van kimono tot manga-fan-verkleedpartijtjes, ik heb ze gezien. Van TV-studio tot de Nederlandse ambassade, van het Meiji heiligdom tot het Olympisch Stadion, ik ben er geweest. Gadgets? Inmiddels ben ik een digitale camera, UMTS mobiele telefoon en een Nintendo DS rijker, maar onvermijdelijk ook weer de nodige centen armer. En dan nu, het echte werk.

Vorige week maandag (14 januari) is meneer Suzuki, een professionele sushi-chef, langsgekomen om zijn geroemde kunsten te vertonen: sushi maken natuurlijk. Dhr Remmelink liep deze beste man enkele jaren geleden tegen het lijf in het openbare gebouw waar het JNI zich bevindt. Er was een verdieping beneden namelijk een sushi-chef bijeenkomst georganiseerd. Meneer Remmelink is dan ook niet de flauwste en nodigt deze beste man vervolgens elk jaar uit, om in het JNI voor de hele groep, de aller verste sushi te bereiden. Zijn verschijning, een 50 jarige man met groen geverfd haar, deed geen afbreuk aan zijn kwaliteiten. In de tijd dat jij je gewenste otoro uitspreekt, heeft hij hem in elkaar gedraaid. Je hebt dan overigens de duurste sushi te pakken. In Tokio wordt voor dit vetste deel van de tonijn zo’n 20 EURO neergelegd, voor 1 stuks sushi. Andere delicatessen zoals de St. Jacobsschelp, de zee-egel, zalmeitjes en zalm waren ook aanwezig. Buikje rondgegeten.

Deze maandag overigens, was seiji-no-hi, oftewel, de ”coming of age”-dag. Oftewel, elke 20-jarige heeft een belangrijk punt in zijn of haar leven bereikt, 20 jaar worden. Wat is hier nou zo leuk aan? De Japanners hebben namelijk een vrije dag, maar wij niet. Wij hebben echter wel de kans, om eindelijk vele kimono’s te zien! Je kunt je misschien wel voorstellen, dat anno 2008, niet elke dame elke dag in kimono verschijnt. Los van dat je voor het aantrekken ervan, pakweg een uurtje moet investeren, en het daarbij niet eens alleen voor elkaar krijgt, kost zo’n stuk kledij al snel 1000-1500 EURO. Dat is overigens niet hetzelfde kledingstuk die je bij feestwinkel het Snabbeltje haalt.

Dinsdag zijn we na de les, met bijna de gehele groep, naar een sumo toernooi gegaan. Het sumo toernooi is de zondag ervoor van start gegaan en vindt plaats in het sumo stadion Ryogoku Kokugikan. Kaartjes vanaf 20 EURO, buitenste ring, helemaal boven ing. De echte fans zitten natuurlijk dichterbij, maar schromen ook niet om honderden euro’s op tafel te leggen. Sumo is een mooie sport, met dikke mensen. Natuurkundig bekeken, verwacht je een traag schouwspel, maar een gemiddelde pot is binnen 10 seconden uitgespeeld. Natuurlijk heb je van tevoren de nodige rituelen, je kunt bijvoorbeeld ogenschijnlijk je tegenstander dissen, door wanneer je beiden klaarstaat, vlak voordat je van start wilt gaan, toch maar om te draaien en op je benen kletsend weg te lopen. Als je dat op het goeie moment goed doet, juicht het publiek toe, en wij dus ook.

’s Avonds hebben we tussen Roppongi en Akasaka een mooie lichtjesroute gevonden die uitloopt op een veld met blauwe lichtjes. Dat vind ik nou mooi!

Woensdag zijn we naar NHK geweest, waar traditioneel de JPP-groepsfoto genomen wordt. Voor de foto moet iedereen ik pak, en bovendien bezoeken we NHK wat de grootste nationale zender is. Hier worden allerlei series, programma’s en het nieuws opgenomen. Het bijbehorende museum, echter, is een schoolreis-attractie voor dito publiek. Dus veel kleurtjes, grote knuffels a la teletubbies, maar ook een “nieuws-studio”, waarin Margreet, onze media-expert, een nieuwslezing deed die in mijn ogen nog verdomd professioneel overkwam. Verder heb ik nu eindelijk een 3D scherm gezien waar je geen bril voor nodig hebt, en dat ter grootte van een kleine bioscoopscherm.

Donderdag was eindelijk de grote dag, waaraan we alle lesuren hebben toegewijd. Eenieder heeft in bijzijn van alle stageplaats-vertegenwoordigers, zo’n 50 man, zijn zelfintroductiespeech gehouden. In Leiden waren we al begonnen met het schrijven van de speech, vervolgens is hij daar zo’n 3x aangepast in bijzijn van een docente. In Tokio komen daar nog 8 versies bij, en na 3 generale repetities zit iedereen tussen de 3 en 4 minuten met een leuk, grammaticaal correct, inhoudelijk vloeiend, Japans verhaal. Met de nodige zenuwen weet iedereen het publiek te charmeren waarna een gezellige receptie begint. Eenieder leert zijn stage begeleider(s) kennen, die van anderen en er wordt druk met visitekaartjes gewisseld. Vertegenwoordigers van o.a. Sony, Canon, Hitachi, NHK komen voorbij, maar ook van de zeer gerenomeerde architectenbureau Kuma die de nodige artistieke hoogstandjes in Tokio heeft ontworpen. Deze personen varieren van een pas aangenomen Human-Resources werknemer (die van mij), tot hooggeplaatste senior managers.

De receptie zet zich voort in de residentie van de Nederlandse ambassade, waar meneer Hamer, de ambassadeur zijn toespraak houdt. Deze residentie, de woonhuis van meneer de ambassadeur, oogt klassiek met vele luxe, en als ik er een tijdkaartje aan moet plakken, waar ik heel weinig verstand van heb, zou ik zeggen dat het 18e eeuws oogt. Het eten hier was zoals verwacht goed, en dan ben ik al een tevreden mens. Na vele uren Japans praten, wat na een goede piek een sterk neerdalende curve vormt, besluit iedereen rond 21:30 vermoeid naar huis te gaan. Ik geloof dat meneer de ambassadeur met zijn kinderen het ook laat genoeg vond trouwens.

Komen we eindelijk bij vrijdag, wanneer de eerste echte les van start is gegaan. Ja wat valt er nog te leren zou je haast denken? Nou, dat steenkolerige hakkelende Japans van ons kan natuurlijk op vele vlakken verbeterd worden. Na de lessen zijn we weer naar Akihabara gegaan, wat de game en electronica-district van Tokio is, kortweg de walhalla voor nerds. Hier is neon in overvloed, alle denkbare electronica in honderden winkels en warenhuizen verkrijgbaar, spelhalwarenhuizen ter grootte van een provinciaalse Bijenkorf, fastfoodzaken in alle soorten en maten op elke hoek, mangawinkels met meerdere verdiepingen en maid cafe´s. Maid cafe´s? Ja, hier serveren dames in een Britse maid kostuum je drankjes voor het driedubbele tarief. Kortom, heel veel mannen met een bovengemiddelde interesse in computers, in Akihabara. Maar goed, hier hebben we met veel moeite (zonder vreemdelingenregistratiepas) een mobiele telefoon abonnement af kunnen sluiten. We zitten bij dezelfde provider zodat we onderling gratis kunnen bellen en smssen. We hebben gekozen voor de allergoedkoopste actie, met bijbehorende telefoon. Blijkt de telefoon 3G te zijn, derde generatie oftewel UMTS, dus video bellen en dat soort grapjes. Leuke verrassing : ) Verder hebben we met zo´n 8 JPPers ondertussen een Nintendo DS aangeschaft, met als hoofdzakelijk doel te gebruiken als wordtank. Dit is een digitale woordenboek Japans-Engels, andersom ook, maar het mooiste is dat je via je touchscreen Kanji kan invoeren. Zo kun je snel, het Kanji schrift ontcijferen, wat vele duizenden tekens kent. Nog mooier trouwens, is draadloos met elkaar Super Mario Karten! Maar wanneer we met z´n vieren op Rene´s kamer merken dat we onbeschoft hard lachen om 2 :30 ´s nachts, besluiten we een laatste beslissende race te doen, die eindigt in een prachtige foto-finish. Met ruim 30 punten verschil wint Sjors, maar hij had ook alle 30 wedstrijden consequent veel geluk werd achteraf druk geëvalueerd. Dat Eduard met ruime achterstand verliest, vonden we niks met pech te maken hebben.

Zaterdag ben ik een m´n eentje naar het politieke hart van Tokio, Shinjuku, geweest. Hier bevinden zich de serieuze wolkenkrabbers en architecttechnisch gezien, hoogstandjes. Vanuit de 243m hoge Tokyo Metropolitan Government Offices, waarvan het ontwerp geïnspireerd is door zowel een Gotische kathedraal als een tapijt van computerchips, is er uitzicht over het gigantische Tokio. Ik heb me door ene Miklos Beems laten vertellen dat de agglomeratie een doorsnee van zo´n 80km heeft, wat de afstand tussen Eindhoven en Utrecht, of tussen Eindhoven en Maastricht evenaart. Maar goed, daar stop je dan wel 35,5 miljoen mensen in zegt Wikipedia. Daarna heb ik middels mijn nieuwe telefoon wat JPP-maatjes gevonden, en zoals het een echte Japanner betaamt, wat stickers op mijn telefoon laten aanbrengen. De functionele kant is er natuurlijk ook, aangezien de hele groep dezelfde telefoon heeft.

´s Avonds was het weer tijd voor karaoke, en hebben we met bijna de gehele groep in een Shinjuku (neon district) een goede karaoke bar opgezocht (7 verdiepingen!). Het is zaterdagavond, dus druk, maar na een half uur komt er een hok vrij waar we net met 16 man in passen. Bier komt met pitchers, te bestellen met een afstandsbediening, zodat we 3 uur later op de banken staan te schreeuwen, al dan niet met microfoon. De kroonluchters hangen te bungelen, pretoogjes hier, schatergelach daar, mooie avond! Rond 2 uur besluit het merendeel naar huis te gaan, maar Sjors Eduard Stephan en ik zijn wel benieuwd hoe een club hier nou uitziet. Na een fikse entree staan we in de Womb, “lijkt een beetje op de borrelkelder van de studentenverening“ hoor ik Stephan al zeggen. Na wat langere tijd, voelen we de goede sfeer, blijkt de muziek goed te zijn, en na nog wat langere tijd horen we dat er nog 3 verdiepingen zijn. Prima avondje, eindigt in een taxi, die ons halverwege bij de Mac afzet, keurig 10 minuten wacht, waarna we met allerlei zakjes eten terug komen, en ons naar het hotel brengt. Sjors informeert Eduard en mij over de traditie “keren“, en we lopen Michiels kamer binnen. De stakker had z´n deur niet op slot gedaan. Hop lamp aan, bed op z´n zijkant, we zien Michiel met een grijns van “goeie actie jongens“ langzaam van zijn bed glijden, wij lachen, en weg zijn wij. Twee deuren verderop blijkt Kanji Rob eveneens zijn deur niet op slot te hebben gedaan, waarna blijkt dat het herhalen van de grap nog steeds leuk is. Als we het hem de volgende dag niet verteld hadden, zat hij nog steeds in de waan dat het een droom was, geweldig.

Gisteren ben ik met Stephan naar de befaamde Harajuku Bridge geweest. Op deze brug verzamelen zich elke zondag, mits beetje fatsoenlijk weer, allerlei tieners verkleed als hun favoriete (manga) – held, met vaak een Gothic tintje. Je kunt ze ook goed vergelijken met de alto´s. Verder zijn hier wat vage lui die zingen, kunstjes doen, tekeningen en schilderijen verkopen en een dansje wordt ook nog wel eens weggegeven. Het ziet er erg leuk en gezellig uit, ook een beetje gek, maar waar je vooral gek van wordt zijn de toeristen die hier op af komen en ongegeneerd foto´s neemt van personen zonder van te voren even te vragen, en als het kan van een meter afstand. Verder zijn we naar de Meiji shrine oftewel het Meiji heiligdom geweest. Dit is een groot park, met een flinke tempel en de bijbehorende portalen, een plein, wat heilig water, etc. Niet dat ik heilig ben, maar voor de vorm toch een muntje geworpen. ´s Avonds heb ik mijn Japanse oma gebeld, die erg blij was om mij te spreken en zich erop verheugd dat ik langskom. Van mij kant uit is dat ook volledig insgelijks!

Vandaag (maandag 21 januari) voelde ik nog eventjes aan mijn papperige armpjes, alvorens ik besloot om met Eduard en Rob een fitness centrum op te zoeken. De locatie is super! De ruimte onder de zitring van het Olympisch Stadion, is volledig ingericht voor fitness activiteiten, met verschillende zalen voor zaken als aerobics en yoga bijvoorbeeld. Het mooie is, je mag ook de atletiekbaan van het Olympisch Stadion gebruiken om te joggen! In deze fitness aangelegenheid is mij de zeer uitgebreide zorg voor hygiene erg opgevallen. Aangezien ik weinig meer gewend ben dan de stinkende Topfit van Wim Bevers, viel mijn mond open toen ik merkte dat je niet met je buitenschoenen de kleedkamer mag betreden. Verder ziet het douchehok eruit als een volwaardige badkamer, er blijkt in de gigantische fitnessruimte geen stofje te vinden en heb je naast elk apparaat een kokertje met een vochtig doekje om het apparaat na gebruiken te poetsen. Mij verras je niet als je zegt dat dat doekje elk uur vervangen wordt. Wat nog meer opvalt, is de stilte. Iedereen is stil, de muziek staat op ontbijttafelniveau, en bellen is verboden. Dit is een behoorlijke tegenstelling met de bokkende hardhouse van X–FM bij Topfit. Genoeg over Topfit, ik ga in bad zitten en lekker slapen. De foto´s volgen snel.

Groetjes,
Koos

P.S. Wegens onhandigheid dezer zijde, was het plaatsen van een reactie bijzonder zwaar en lastig werk. Na wat simpele, vederlichte tikjes heb ik dit weten aan te passen, zodat je nu geen excuus meer hebt ;)