Week 1: Respect voor de sardientjes

Hallo allen!
Ik ben afgelopen dinsdag (9 januari) zonder enig tegenslag aangekomen in Tokio. Wij, van het JPP (Japan Prizewinners Programme) zijn inmiddels gevestigd in het Asia Kaikan hotel, met ietwat krappe maar prima kamertjes, en een uitgebreid ontbijt die voor ons gratis is. Ik zal even mijn kamer beschrijven: een rechthoek van zegge 2,5m bij 4m, met een ingebouwde douche/toilet/kledingkast-kabine dat 1,5m bij 2m in beslag neemt. Wat we overhouden is ruimte voor een bed, een bureau ter grootte van 3 laptops en een gangpad wat met 2 koffers ook als vol beschouwd mag worden. Desalnietemin heb ik een koelkastje, een toilet met ingebouwde omgedraaide douchekop, een badkuip waar je in kan zitten en internet. De locatie van het hotel, waarvan ik Ginza had verwacht, ligt in het rustigere Akasaka. Hier staan relatief veel woonhuizen en wooncomplexen. De Ginza-metrolijn ligt op 3 minuutjes lopen en een kleine 10 minuutjes later sta in je hartje Ginza wat mij in eerste instantie veel deed denken aan the 5th Avenue in New York. Indrukwekkend, veel luxe, veel mooie en originele gebouwen, veel mensen, veel taxi's; alsof ik in een grote stad rondloop.

De eerste dagen hebben de nodige bijeenkomsten gehad, waarin mr Remmelink (directeur JNI) het een en ander heeft uitgelegd over van alles en nog wat. Het Japan-Nederland Instituut JNI zit gevestigd nabij Ginza en zit op de derde verdieping van een algemeen gemeentegebouw en bestaat een "lesruimte" en een aantal administratieruimtes met opvallend veel stapels papierwerk. We hebben ons laten vertellen dat een doorsnee Japanse kantoorruimte er ook zo uit ziet.

Woensdagochtend hebben we ons geregistreerd bij de "vreemdelingenpolitie" zodat we eind januari een officiele legitimatie kunnen ophalen voor bijvoorbeeld het openen van een bankrekening of het afsluiten van een telefoonrekening (ook prepaid moet met deze legitimatie).
Deze middag hebben we kennis gemaakt met onze docentes die net als in Leiden bijzonder vriendelijk en relaxed zijn. Andere personen waarmee we veel te maken krijgen zijn mevr Yanagisawa, die voor ons het voornamelijk werk verricht om de stages te regelen, en mevr Miyazaki die ons meeneemt naar uitstapjes en bij wie we altijd terecht kunnen.

's Avonds zijn we in neondisctrict Shibuya naar een karaoke-bar geweest. Kort samensgevat: echt geweldig! Wat langer samengevat: je huurt een hok, met plaats voor 5, TV-scherm, 2 afstandsbedieningen met touchscreen waarmee je je nummers kunt uitkiezen, 2 microfoons en een telefoon. Via deze telefoon bestel je je biertje en snacks, wat overigens ook gewoon werkt zonder het valse geschreeuw van je maatjes zachter te zetten, dan herhaal je maar een paar keer meer. 1 uur is voldoende werd ons verteld, maar na 2 uur wilden we eigenlijk nog doorgaan maar was het beter om te gaan.

Donderdag zijn we gestart met een testenreeks gelijkend aan het Japan Language Proficiency Test 3 (JLPT 3) die we 2,5 weken geleden in Leiden hebben gemaakt. Aan de hand hiervan, en dus niet aan de 300 testen die we in Leiden hebben gemaakt, worden de klassen ingedeeld. Met jetlag en 2,5 week woordjes vergeten is deze test door iedereen verrassend goed gemaakt, waar de docentes vrolijk van waren. Ook hier horen we dat we in 12 jaar tijd veruit de beste groep zijn. Prima toch? Om die reden zijn we 's middags vrij en lopen we lukraak door Tokio heen. Aan het prachtige straatbeeld valt mij het volgende op. Heel veel netgeklede mensen, voornamelijk in pak en mantelpak of iets modieus, sporadisch een dame in kimono, een kleurrijke punktiener en geen zwervers. Overigens zijn er op het oog nauwelijks buitenlanders en als je er eentje ziet valt ie wel erg op. Verder zijn er opvallend weinig prullenbakken, maar 0,0 vuil / papiertjes / peukresten op de grond. Veel hypermoderne gebouwen, maar ook veel oudere, soms wat traditionelere gebouwen. De skyline is niet bijzonder hoog, maar wel wijdverspreid. En dan de manier van reclame, heel anders dan in het Westen, met veel kleuren, vrolijke deuntjes; het zou in Nederland kitscherig staan, maar hier pas het totaal in het beeld en het prikkeld, op een goede manier. Oke.

Overigens heb ik inmiddels ook een interview gehad met mr Remmelink en Yanagisawa-san waarin ik wat meer informatie krijg over de stage. Dit gesprek is van iedereen het kortst, maar het geval was het moeilijkst, begon Yanagisawa-san. Dit betekent dat mijn stageonderzoek duidelijk en geregeld is (aansturen van 2 robotarmen van een fabrieksrobot die met elkaar moeten samenwerken), slaapplaats ook (dormitory), maar dat mijn locatie bagger is aangezien ik met de express-trein 2uur van Tokio zit, en na een retourtje 8000 YEN lichter (50 euro). Aangezien ik woensdags naar het JNI moet, krijg ik die retourtjes vergoed. In het weekend krijg ik niks vergoed, maar volgens hun berekening zal ik wanneer ik maandelijks 2x naar Tokio kom net zoveel kwijt als de rest. Hoe dan ook, mocht ik aantoonbaar niet rondkomen, is er het een en ander te corrigeren. Ben benieuwd.

Vrijdag ben ik 's ochtends om 2:30 opgestaan, he, dan heb je tenminste nog wat aan je dag ;) nee, meneer jetlag trok mijn oogjes open en gunde mij geen slaap meer. Tegen 7u, wanneer het ontbijt begint heb ik natuurlijk gigantische honger, dus na 2 boterhammen scrambled eggs, bacon en worst besluit ik nog 2 kommen rijst, 2 zalmmoten een bord sla, een banaan en 2 manderijen naar binnen te werken. De andere JPP-ers waren trots op mij. Nee onzin, die hadden met hun slaperige oogjes natuurlijks niks in de gaten. Maar goed, zo'n dag is best lang en vermoeiend. Maar ja, als iedereen besluit in Roppongi (het stapcentrum van Tokio) te gaan eten en stappen dan ben ik er gewoon bij. We eten in een uiterst hip en redelijk duur restaurant waar wij een toast uitbrengen op de Nederlandse belastingbetaler, die ons deze middag ons maandelijkse bedrag van 150000 YEN met een straatwaarde van zo'n 930 EURO in een envelopje heeft uitbetaald. Asahi bier is lekker, sushi vooraf ook, en pasta als hoofdgerecht een lekkere en stevig bodem. Daarna op stap. Sjors besluit in een verloren moment zonder enige aanleiding op mij te klimmen. Dat wil zeggen, ik sta buiten nietsvermoedend te niksen en een moment later zit een 1.90m lange 85 kg wegende Sjors zonder enige hulpmiddel in mijn nek. Best lache hoor. Even later staan we in een bar, die mij eigenlijk een beetje tegenviel, met een aantal stoere Amerikanen. Deze bar zal wel in een Amerikaanse reisgids worden genoemd, aangezien een van de bartenders en een uitsmijters ook Amerikaans is. Allemaal leuk en aardig, maar na een gezellig avondje besluit de Amerikaanse uitsmijter mij en nog iemand van ons eruit te gooien. Ik heb al 5 minuten geen glas bier in mijn hand, is de reden, net als de andere 80% van de bar. Maar goed, we wilden toch al gaan en laten de niet al te grote bar met 18 man minder achter.

Zaterdag, wekker weer om 7:30, we gaan naar een aardbevingcentrum van de Tokiose brandweer. Best leuk is dit :) We krijgen eerst een 3D film te zien, daarna moeten we in een berookte kantoorruimte de nooduitgang zien te vinden, en vervolgens zitten we in een aardbevingsimulator. 7.0 op de schaal van Richter trilt best hard en we worden geacht met z'n 4en onze koppen onder de tafel te houden. De sporadisch licht verstrooid ogende arts in wording, Kanji Rob, duikt erg fanatiek onder de tafel zodat Michiel er niet meer onder past. Dus in deze uiterst serieuze oefening, waarin Kanji Rob z'n best doet zich vast te houden besluit Michiel maar wat ongein uit te gaan halen en begint met z'n knokkels over Rob's bol te aaien. Zoiets vind ik altijd wel mooi en kan me dan ook niet meer inhouden. Dus ook met 7.0 op schaal van Richter kun je gewoon gaan klooien. En Kanji Rob kan dit ook alleen maar waarderen, wat een prachtvent.

's Middags Akihabara geweest, wat de electronicadistrict van Tokio is. Alle bedenkbare electronica is hier op elke denkbare verdieping en 6000-voud te krijgen, en ook de retro sega en nintendospellen zijn hier verkrijgbaar. De prijzen zijn echter erg vergelijkbaar met Nederland, met uitzondering van de Wii (EUR 150) en PS3 (EUR250) die spotgoedkoop zijn.

Zondags (vandaag) zijn we met een stel naar een of andere gigantische autobeurs te gaan. Het is voor mij de eerste keer dat ik naar zoiets ga, auto's interesseren mij namelijk geen drol. Toch vond ik het een geslaagd plan. Het was een redelijke rit met de trein en zagen zo het een en ander. Eenmaal aangekomen kwamen we bij 3 enorme zalen volgestopt met auto's, pitspoezen, lichtjes, muziek, eettentjes, en nog veel meer publiek. Opvallend is, dat een groot deel van het publiek geen foto's maakt van de auto's, maar van de bijbehorende dames die naar mijn inschatting redelijk vooraan stonden toen god aan het uitdelen was. Had telegraaf.nl toch gelijk, dat is het enige waar het om draait.

Morgen beginnen langzaamaan de lessen en zullen we weer elke ochtend in de overvolle metro's moeten proppen. Respect voor de sardientjes.

Tot zover mijn observaties in Tokio,
Koos